Blog

Blog

Zorgboerderij en Atelier Inner-Art

Gera Hoogendoorn

Angst is slechte raadgever

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Tue, November 17, 2015 19:23:45
Wat een vreselijke ontwikkelingen. Aanslagen in Parijs, vluchtelingenprobleem, oorlogsdreiging, hopeloosheid, fouten die gemaakt worden dichtbij en ver weg...
We kunnen er veel over zeggen. Maar... wat lost dat allemaal op?

We wensen ieder die hoe dan ook met al die ellende te maken heeft, gesteund zal worden door getuigenissen van hoop en troost.
Ook wensen we een zegen en wijsheid toe voor de mensen die moeten beslissen over belangrijke aangelegenheden die verregaande gevolgen kunnen hebben..

Vaak verliezen we doelen voor ogen, waardoor we doelloos worden. We kunnen dan gemakkelijk speelbal worden van emoties die ons verwarren en zwak maken.
Gevolg van het ervaren van zwakte is dan weer machteloosheid. Nog even en je denkt niet meer na, doet wat ieder doet, loopt een menigte met een bepaalde visie achterna en vergeet het om te handelen.
Handelen om een bepaald doel als wereldvrede te bereiken, is niet altijd mogelijk. Toch ligt zo'n groot belangrijk doel wel dichterbij dan we denken. We moeten namelijk blijven hopen. Uit de bij hoop behorende energie ontwikkelen zich vanzelf goede dingen. Positief blijven en proberen te bouwen op puinhopen van het verleden is niet makkelijk, maar brengt ons wel op weg naar iets beters. Dat lukt niet als we bang en onzeker worden en .... doelloos.

Een ding dat zeker is, is dat angst een slechte raadgever is.
We laten ons door angst snel intimideren, waardoor we geen plaats innemen. Gevolg is dan dat anderen de plaats wel innemen omdat zij mogelijkheden zien met de leeggekomen of leeg gebleven plek.
Het is een levenswet, orde van de natuur, dat het recht van de sterkste geldt. Waar iets niet wordt ingevuld, wordt er ook geen aandacht, dus geen energie, bewustzijn aan besteed. Er komt dan leegte en dus verval.
Het is de kracht van de natuur dat een woekerende bacterie, plant of dier die leegte inneemt. Braak liggend land wordt in korte tijd omgetoverd in een levendige vegetatie met van alles erop en eraan. Alleen... als je het laat gaat, wint het sterkste en overwoekert dat de zwakkere beplanting.
Je zult - wil je een harmonieus, mooi geheel willen - energie moeten willen spenderen.
Dat vraagt offers. Dan kun je allerlei levensvormen een kans geven.
Je staat dan als wijs mens boven de natuur en bepaalt in zekere zin hoe het landschap er uit gaat zien. Je kunt dan gaan twisten over of iets nuttig of mooi is of niet, maar je kunt ook leven en laten leven en op een andere plek iets wat jij mooi en goed noemt, scheppen...
Je kunt gek zijn op riet in de sloot. Als je echter nooit zou schouwen, dan zou je straks een moeras met overal riet hebben, maar geen sloot, dus ook geen vissen en ook geen wateropvang of waterdoorstroming. Je zult als mens iets moeten beheersen, vroeg of laat. Je zult dan wel met wijsheid moeten heersen en niet perse je eigen idee door moeten willen drammen. Een beetje riet en kans voor andere planten. Dan heb je volgens mij beide je zin...

Je ziet aan de andere kant ook weer dat mensen zich te snel willen bemoeien met iets. Je noemt iets fout, het zint je niet, bent bang dat er een bepaald overheersen komt en dát wil je dan uitroeien. Je grijpt dan te vroeg in.
Als je echter de natuur een kans geeft en het even op zijn beloop laat, zie je dat er met de tijd een balans ontstaat, waardoor er uiteindelijk een prachtig geheel ontstaat van zeer diverse levensvormen die elkaar de ruimte geven en laten...
Wat je nodig hebt is moed en geduld om het te laten gaan...
Wie bepaalt nu wanneer er ingegrepen moet worden.
Wie bepaalt hoe het eigenlijk moet worden.
Is de weg van een puinhoop mogelijk de weg naar harmonie?
Is lijden een soort noodzakelijke aanloop voor vrede?
Zou je het aan de liefde die de motor is van de natuur kunnen overlaten om het toch een goed geheel te laten worden? Hebben we dat geduld en .. dat vertrouwen wel?

We kennen allemaal de emotie angst. Ieder mens kent kleine, grote, te benoemen angsten maar ook vage en onredelijke. Vaak drijft angst mensen uit elkaar omdat mensen dikwijls een noodsprong maken uit angst, waardoor goed nadenken en rustig handelen niet meer mogelijk is.
Laat het zo zijn, dat angst mensen gaat verbinden, in plaats van afstand te scheppen.
Laat angst mensen samenbrengen en laten samenwerken, waardoor we sterker worden. Als we gebrek hebben aan vertrouwen en we zijn daarbij egoïstisch (we hebben dan teveel eigenbelangen van allerlei soorten en maten), dan worden we vroeg of laat bang en gaan we verkeerd ingrijpen..

Een kant en klare oplossing is er niet voor grote problemen als waar de wereld mee te maken heeft. Wat we wel kunnen blijven doen is geloven in de kracht van vredelievendheid en niet veroordelen. We kunnen deze krachten meenemen en toepassen, ook in een soms straf, hard beleid. Soms lijkt iets liefdeloos, maar werkt het wel goed uit! Soms moeten we durven om niet aardig gevonden te worden, willen we een goed doel bereiken.

Soms moeten we duidelijk optreden. Als een kind koekjes ziet staan en nooit hoort dat het niet een koekje mag pakken, zal het kind het logisch vinden om volgende keer ook een koekje te pakken. (voor de duidelijkheid: een kind is hier ook symbool voor iedere mensenziel die nog moet leren wat de wezenlijke kracht in hem is en moet zijn, wil hij gezondheid,welvaart en vrede kennen en scheppen). Het is nu eenmaal een drang in een kind ( mensenziel) om te doen wat het zelf wil. Dat is de drang van het ego. Het is de kunst om het kind te leren wat het is om het goede na te streven en daardoor het ego minder aandacht te geven, waardoor het minder aandeel krijgt in het verlangen dat het kind heeft. Het kind moet leren om het goede te ontwikkelen. Het goede is niet altijd wat jou of mij het beste uitkomt, maar het goede is dat wat ieder ruimte en respect geeft en dienstbaar wil zijn.
Het kind heeft regels en duidelijkheid nodig om te bepalen wanneer iets wel of niet kan of mag. Het geweten wordt zodoende stapje voor stapje sterk ontwikkeld, wat altijd in het voordeel van het kind en dus ook van een ander zal werken. Het geweten bepaalt dan de plaats die het kind inneemt. Als geweten zich anders heeft gevormd, of zelfs niet, dan is het vechten tegen de bierkaai. Het ego - het eigenbelang gaat dan altijd voor op hoger belang te ontwikkelen wat de liefde wil Wat dan?
In ieder mens zit een kiem van geweten dat laat weten dat iets wel of niet liefde is. Dat geweten kan niet goed gevormd worden, als het ego teveel aandacht krijgt en altijd zijn zin krijgt..
Mensen zijn dan goede dingen fout en foute dingen goed gaan vinden. Als andersdenkende kun je daar vaak niet tegenop..
De enige wijze waarop mensen iets anders kunnen leren, is door voorbeelden te krijgen van hoe vreselijk pijn iets kan doen, wat je een ander deed of toedacht.
Dat laatste is dan soms een (laatste) leerschool, waardoor mensen uiteindelijk gaan inzien dat iets anders dan zij dachten, ook, of juist waardevol en goed kan zijn. Soms leert een mens door lijden pas, hoe je vrede kunt bereiken.

Het is van groot belang om niet te schieten in veroordeling van bepaalde groepen mensen. We moeten onszelf trouw blijven en blijven geloven in de kracht die liefde heeft, of anders gáán geloven in de kracht van de liefde die overal toch nog in goede bedoelingen en hoop in mensen aanwezig is, zij het als een kleine kiem.
Deze kiem kan groeien. Misschien wel door gevoelens van verdriet en machteloosheid waardoor we elkaar gaan opzoeken en we weer door saamhorigheid sterker worden. Misschien is het elkaar nodig hebben wel de oplossing. Niet ieder voor zich doelen en doeltjes nastreven, maar in alle doelen één gemeenschappelijk doel hebben, wat we een beetje uit het oog verloren zijn: verdraagzaamheid en staan voor wat je beweegt: liefhebben in de kleine of grote doelen die we ons stellen. Samen willen werken. Dienstbaar willen zijn. Elkaar weer opzoeken en steunen, al ben je bezig met je eigen doel. Niet je krachten bundelen in verzet tegen iets of iemand, maar in hoop op beterschap en door de zure appel heen bijten, elkaar steunen en aansporen te blijven geloven in het goede dat wil groeien.
Dat willen groeien is een belangrijkste eigenschap van liefde, waaruit ieder mens gebouwd is.
Zonder de kiem van liefde in ons, gaat inderdaad alles kapot. Laat het dan niet de liefdeloosheid zijn waarin we geloven of gaan geloven, omdat deze kracht ( ogenschijnlijk) lijkt te winnen.
Nee, dat is uiterlijke ( tijdelijke ) schijn. Binnenin die ellende is er de roep op gerechtigheid, wat hunkering naar liefde betekent.







  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post7