Blog

Blog

Zorgboerderij en Atelier Inner-Art

Gera Hoogendoorn

identiteit verkwanselen gaat ruimte aan watniet goed is

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Sat, April 04, 2015 09:33:05

IDENTITEIT VERKWANSELEN GEEFT RUIMTE AAN WAT NIET GOED IS

Blog www.inner-art.nl april 2015

De Bijbel is nog steeds - al willen we dat niet en denken we er heel anders over - de grondslag van wetgeving, maatschappij en cultuur. Alle waarden, normen, grenzen, wetgeving, onderwijs, sociale structuur, zijn gebaseerd op de goede adviezen die de Bijbel aan de mensheid heeft gegeven. Zeker is de Christelijke leer de grond van de Nederlandse staat. We kunnen allerlei negatieve zaken hebben beleefd in de geschiedenis en in onze opvoeding, door bijvoorbeeld begrip, verkeerde intenties, verkeerde uitleg van hetgeen de Bijbel ons adviseert, maar moeten daarbij niet de goede en noodzakelijke, wijze adviezen in de Bijbel genoemd, in de wind slaan.

De Bijbel adviseert bijvoorbeeld trouw te blijven aan je identiteit. Het unieke in een persoonlijk mens, cultuur, groep, ras, volk, is er niet voor niets. Dat eigene voor ieder mens, voor ieder volk of ras specifieke is een uiting van de veelzijdigheid, het eindeloze van de Liefde die God, de bron van het leven, is. De gehele mensheid - en nog veel dat de mens niet kent - vormt het natuurlijke lichaam van God, waarbinnen alles op complexe wijze goed en geolied verloopt, als het hart van die machine, dat lichaam maar kan werken volgens liefde, wat de olie vormt in die machine, waardoor het kan functioneren en groeien. Het is er allemaal om aan te geven hoe veelzijdig, bijzonder, wonderlijk de Liefde in meer en in mindere mate een mens kan bewegen om dat unieke dat hij is, te zijn. Dat unieke wat een mens die ergens geboren wordt, heeft, vormt het unieke van het gezin, de familie, groep, volk, ras waartoe hij behoort. Een mens is de basisbouwsteen die dat eigene aan dat volk, dat ras geeft. Dat eigene is gelegen in geestelijke bouwstenen van intelligentie die ieder mens bij zijn geboorte meekrijgt. Die bouwstenen zijn afkomstig uit intelligentie, materie die via generaties doorgegeven worden binnen dat ras en volk. Ook tradities, voorkeuren, diepgewortelde wijzen van leven en overleven gaven het unieke vorm. Saamhorigheidsgevoel en trots te horen tot die groep zorgen ervoor dat je bij je groep wilt horen en de groep helpt met wat er te doen valt. Je hebt de vanzelfsprekende drang in je om elkaar te helpen. Je versterkt elkaar daarmee. Dat geeft ieder een van nature goed gevoel van tevreden zijn en support. Het 'ons en wij ' gevoel. Daar is niets mis mee...

De Bijbel gaf richtlijnen om verzwakking, verdeeldheid, verlies van welvaart, ongelijkheid, ziekten en allerlei andere ellende voor ieder persoonlijk mens, maar ook voor de groep, te voorkomen.

Voor ieder was er naar aard en wezen, afkomst en volk een richtlijn om b.v. middels bepaalde tradities, talenten ervoor te zorgen dat dat unieke goed bewaard werd en.. beschermd.

Uiten van dat unieke is mogelijk door het eigene te herkennen, sterk te laten worden en te uiten in allerlei beroepen, handelingen, hobby's, kunstvormen, enz., waarmee jezelf maar ook anderen gediend kunnen worden. De natuur, gewassen, mogelijkheden van een groep, land, volk maakten die talenten weer sterk. In ieder land, iedere plaats op de wereld zijn immers weer unieke dingen, mogelijkheden die de mens die daar woont, kan benutten. Zo dient ieder volk het andere, door b.v. te leveren, te laten zien, wat die ander niet kent, niet heeft, maar wel kan gebruiken. De visser vangt de vis. De timmerman bouwt de boot, de ambachtsman maakt het net, de handelaar zorgt dat de vis op bestemming komt, de bank zorgt voor de juiste valuta, de douane controleert op juistheid, de herbergier zorgt voor overnachting op de lange tocht, de politie wijst de weg, de kok maakt de vis klaar, de schoonmaker ruimt de rommel op en het kind eet de vis. Heb je ergens geen vis, kun je deze erheen brengen. De ander brengt er iets anders voor terug. Zo werk je samen en vormt ieder een schakel in het geheel en doet naar aard, wezen, voorkeur en kunnen. Zo helpt ieder de ander vooruit. Je dient elkaar in liefde en respect en wilt niet meer dan nodig is en doet niet meer dan past...

Dat het moet gaan om liefhebben zoveel je kunt, bij dat doen, zoeken, uiten, vormgeven, sterk maken en delen ( geven en ontvangen) van dat eigene, is de hoofdzaak. Dat is het meest dringende advies dat de Bijbel ons geeft. Immers, zonder liefhebben, wordt het een rommeltje. We krijgen dan niet de ruimte die we nodig hebben, maar beperking.

Door ontevredenheid, egoïsme ( dus liefdeloosheid) verleg je onnodig grenzen en ontneem je ruimte aan anderen. Je gaat dan immers over grenzen heen om het eigene overal neer te zetten, ten koste van het eigene van andere mensen.

Dat kan vreselijke situaties en lijden in de hand werken. Dat de mens vrij is en moet blijven om het eigene naar buiten te brengen en te versterken, is ook in de Bijbel uitgelegd. Geen mens heeft meer rechten dan de ander. Immers, iets zou geen liefde zijn als je vindt dat je meer rechten hebt dan een ander en jou stempel maar overal kunt opdrukken. Mensen zijn niet te dwingen, want het eigene wordt daarmee - als het geen liefde is - een gevaarlijk iets, dat ten onrechte versterkt wordt. Immers, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Met andere woorden, hoe sterker je zegt dat iets niet goed is, des te sterker de ander wil laten zien dat het wél goed is... We krijgen vervolgens krampachtige situaties van 'ik heb meer kansen, rechten dan jij....'. Met alle gevolgen van onrecht, armoede, verdeeldheid, in het persoonlijke leven van alledag, maar ook in het leven van groepen, culturen, rassen, volken.

Zoeken, vormgeven, uitbreiden van het eigene, unieke is er dan niet meer vanuit vrijheid , ruimte laten en dienstbaarheid, maar vanuit angst, hebberigheid, verkeerd begrip van wat zinvol en goed (en dus liefdevol) is.

Hier - dus uit egoïsme - ontstaan alle uitwassen van een liefdeleer, die ooit bedoeld was om vrede te scheppen en te houden....

Nederland is net als andere landen groot of klein, een unieke samenleving met bepaalde talenten, aard en wezen. Dat bij elkaar zorgt voor een gevoel van samenhorigheid. Je vormt een grote groep op grond van bepaalde 'roots', die bekend , bewust of vaak ook onbewust worden beleefd en gezocht. Toch valt er veel niet te verklaren, uit te leggen, te beredeneren, als je vraagt waarom iemand nu echt een Nederlander is en wil zijn en wat hem bijvoorbeeld onderscheid van iemand die in tot een ander volk behoort. Geaardheid, wortelgevoel zit in je genen. Het is bepaald door een wezen, intelligentie van bepaalde soort die voor ieder volk weer anders is! Friezen hebben een andere aard dan Limburgers, ons allemaal welbekend.

Dat is juist bijzonder. Dat mag gekoesterd. Stel je voor dat het overal in een land hetzelfde zou zijn. Waarom zou je dan op vakantie naar een andere provincie gaan? Door het eigene van een streek heb je juist uitwisseling. Toerisme is daar een mooi voorbeeld van.

Het eigene is vertrouwd. Daar voel je je goed bij. Dat geeft veiligheid en een bepaald gevoel van niet te hoeven uitleggen, gekend, begrepen te worden zonder woorden... Daar wil je dan ook vaak graag verblijven en zelfs wonen. Je zoekt elkaar op en voelt je een vreemde eend in de bijt, als je moet wonen op een plaats waar waarden, normen, het eigene voor jou totaal vreemd is of niet verenigbaar met wat jij hoopt te beleven, en hoopt te vormen.... Voor even vind je iets anders wel leuk en interessant, maar erin leven, er wonen, er deel van uitmaken of zelfs een ander staatburgerschap aannemen, is wel heel wat anders....

Het is de liefde die je doet samenzijn met mensen die jou helpen om het eigene in jou te uiten. Kortom, je voelt je thuis, daar waar jij ruimte krijgt om 'je ding te doen'.

Anders is het als zo'n groep mensen waar jij toe hoort, zich zou voegen bij een andere groep. Je vraagt je dan af of jij ook wil meegaan, of dat je trouw wilt blijven aan wat eerder belangrijk voor je was. Je wordt vast onzeker, voelt je in de steek gelaten en gaat zoeken. Hopelijk met liefde en begrip, maar misschien ook wel met angst en boosheid omdat je basis van zekerheid, vertrouwdheid, veiligheid in gevaar komt. Misschien begin je wel te vechten voor je eigen plekje.

Als de ander dat ook gaat doen en er ontstaat zelfs nog minder ruimte, omdat immers ieder zijn eigen ruimte gaat innemen en afbakenen, krijgen we twee kampen tegenover elkaar. We zien dat in het groot en in het klein.

Het is een ongewenst gevolg van verliezen van identiteit, als er ergens waar gezocht wordt en geprobeerd wordt zich te uiten, tekort aan respect en liefde is voor het eigene van de ander.

Er zijn natuurlijk allerlei redenen waarom mensen grenzen willen verleggen. Het is immers als het goed is, weer de liefde die de grondslag vormt van al dat zoeken en drang zich te uiten. Toch is er ook een gevaar. Iemand kan vinden dat hij de waarheid in pacht heeft en daarmee alles willen doen omdat ' zijn zaak de goede is en dus verspreidt moet worden'. Het goede moet bevochten worden vindt men... Dat is goed, maar... dat andere is ook goed. Hoe moet het nu verder? Waar trekken we grenzen in het grenzen verleggen, ruimte van anderen innemen en sterk worden?

De Bijbel geeft ons de grenzen aan, of we dit nu willen of niet. Alleen... is dit ons wel goed uitgelegd zoals het door de liefde is bedoeld, of is dit uitgelegd met belangen en visie van mensen die er allemaal weer wat anders van denken en vinden en hebben we daarom soms ruimte gegeven aan groei van meer en meer onduidelijkheden, verliezen van identiteit, waardoor we nu naarstig op zoek gaan naar wat er nog te redden valt of laten we een andere identiteit dan maar de ruimte omdat het beter is dan wat we zelf hebben of is dit zelfs niet meer te stoppen omdat wij zelf niet meer in onze eigen identiteit geloven ? Hebben we deze identiteit eigenlijk wel behouden? Hebben we deze niet op de tocht gezet door al het andere maar goed te vinden en over ons heen te laten komen? Misschien dan wel vanuit de gedachte dat 'alles moet kunnen', het discriminatie zou zijn om dat andere niet toe te laten, angst te behoudend gevonden te worden of intolerant.... ?

Alleen in de Bijbel vinden we de grondslag voor een gezonde samenleving in het klein of groot. De Bijbel geeft allerlei adviezen om het eigene te behouden en... de ander de ruimte te laten om het zijne te behouden.

Daar komt dan nu de mens die het beter lijkt te weten. Hij denkt dat vrijheid ligt in expansie en sterk worden. Hij denkt dat vrijheid, meer mogelijkheden, liggen in het zich vermengen met andere denkwijzen, culturen, rassen, of zelfs religies. We geven ondertussen al het meest eigene op en zoeken roots die we gaandeweg niet meer willen, niet meer herkennen en kwijtgeraakt zijn door vermenging en verregaand opgaan in andere zaken, rassen, riten, gewoonten, enz. Het is het kip en ei verhaal.

Door het ene vormt zich het andere. We zijn ontevreden geworden, leiden gebrek van wezenlijke welvaartbrengende activiteiten, zoeken scholing die ons lang niet altijd past uit angst misschien om er niet meer bij te horen, willen interessant doen door andere dingen eigen te maken die ons in wezen niet passen, hebben het niet door dat we door die aanpassing er niet altijd gelukkiger op worden, we gebruiken onze talenten niet, of teveel voor eigen gewin, materiële doelen, doen wat ons lijf wil en luisteren lang niet altijd meer naar de stem van het meest eigene - de liefde - in ons hart die ons zou houden aan het vormgeven van het meest belangrijke: dienstbaarheid met behulp van onze eigen wezen - de liefde - die ons alles geeft wat we nodig hebben om gelukkig te zijn en gelukkig te maken... We hebben het meest natuurlijke, het meest ware in ons dat ons alles zou bieden. Het is de Liefde die God in ons is. Deze helpt ons grenzen te behouden en te verleggen, zonder dat anderen daar de dupe van zijn. We zijn een beetje veel verloren onszelf neer te zetten zoals we bedoeld zijn. Alles wordt eenheidsworst. Het unieke van onszelf, van onze groep, van ons dorp, van ons land, ons volk, onze plaats in de wereld dreigt ter ziele gegaan.

De Bijbel gaf om dit te voorkomen duidelijke richtlijnen: Blijf jezelf. Wees tevreden. Haal wat jij niet hebt, bij de ander zolang dit zinvol is en beiden dient, maar buit niet uit en vraag je af of je het wel echt nodig hebt. Hij kan jou helpen en jij hem. Blijf waar je bent. Het is de plaats die je dat zal geven wat je nodig hebt, omdat jij juist jij bent en woont waar je woont. Je denkt soms wel dat het beter kan, anders moet, maar dat is lang niet altijd de liefde in je die je dit zegt of laat voelen. Het is vaak je ontevredenheid, je niet willen, je nieuwsgierigheid die je wil uitdagen om je afkomst te verloochenen en grenzen zover te verleggen, dat je je roots kwijtraakt en je identiteit gaat verliezen. Dat komt vaak omdat je geen liefde hebt ontwikkeld voor dat wat jou tot jou maakte als onderdeel van een gezin, gemeenschap, dorp, provincie, land, volk, ras... Je hebt geen gepaste trots en saamhorigheid ( je hoort bij elkaar) ontwikkeld. Misschien was je juist wel hevig teleurgesteld en schaam je je zelfs wel voor je afkomst, het nest waarin je geboren bent, de school waarop je gezeten hebt, je familie, je dorp, je land, je volk, je ras. Dat je dan op ander gebied het geluk gaat zoeken en denkt daar te vinden is je goed recht, maar leidt vaak tot nog meer onduidelijkheid, ontheemdheid, verlies van eigenheid, zonder dat je dat door hebt, omdat je immers 'daar' ogenschijnlijk meer ruimte hebt en gekend wordt. Zonder gevoel van saamhorigheid leeft je dan te midden van een groep van wie je gemakkelijker idealisme en streven kan overnemen. Je bent immers ontheemd. Zonder werkelijk thuis.

Soms ziet men pas na generaties dat veel is kwijtgeraakt bent van wat er eerder was. Veel van het eigene is dan opgegaan in de gewoonten en gebruiken van die andere groep. Soms gaat het om wat onbelangrijke zaken, maar al met al worden zaken uitgehold en minder passend voor het gewenste unieke wat er nog wel is.... Je eigen identiteit is dan verkwanseld. Opgegeven uit gebrek aan interesse, begrip en inzet. Dat 'het zoeken bij de ander' natuurlijk ook juist goed kan gaan zal duidelijk zijn. Maar er moet dan wel liefde voor de zaak zijn en geen haat, angst of vlucht en boosheid of onverschilligheid betreffende je eigen afkomst..

Er is een weg uit dit doolhof van proberen te ontworstelen aan wat je eerder leek meer geluk en vrijheid te geven. Aanvaarding dat je gewoon 'die en die' bent met prachtige unieke talenten die je identiteit vormen binnen een grote identiteit van gezin, een nog grotere identiteit van land, volk, ras.

Je mag er trots op zijn en zorgen dat jij en anderen er trots op blijven. Je hoeft je groep nog niet gedag te zeggen of te veroordelen, al was het er niet zo geweldig, bevielen je bepaalde zaken niet, of was het er ronduit slecht. Ook bij de ander is er weer iets wat minder fraai is... Bij de buurman lijkt het gras altijd groener...

Verkwansel niet wie je bent, maar stel je dienstbaar op om die identiteit te bewaren. We dienen er immers elkaar over de hele wereld mee. Wat zou het voor zin hebben als wij hetzelfde worden als een ander volk en diens gebruiken, cultuur, religies of levensbeschouwingen overnemen???

Dat is een gevaar wat ons besluipt. Laten we trots zijn op wie we zijn en ondertussen elkaar ruimte geven om samen te leven, te leren van elkaar, maar niet elkaars identiteit overnemen of opdringen.

Waar grenzen worden opgeheven, wordt er automatisch ruimte gegeven voor het andere. Daardoor moeten we dan niet de ander de schuld geven dat hij zijn identiteit sterk maakt. Het is natúúrlijk dat ruimte die wordt vrijgegeven, wordt ingenomen door het sterkere. De Bijbel heeft ons er voor gewaarschuwd...

Zorg ervoor dat die ruimte bij jou blijft. Vul het in met jouw waarden, normen, talenten en daden uit liefde. Dat vraagt om een actieve houding. Niet een houding van: het maakt toch allemaal niets uit, of stoor mij niet in mijn leven, laat me met rust'.

Dat geeft vanzelf een goede sfeer en vorm, waardoor een andere identiteit niet meer ruimte kan innemen dat er is! Waar iets is, kan nooit op dezelfde plaats iets anders tegelijkertijd zijn!

Waar kies je voor is de vraag?

Je eigen identiteit en dus ruimte om dat vorm te geven verdwijnt als jij er niet voor staat omdat je geen waarde hecht aan het unieke dat jij te bieden hebt.

Mopper dan niet dat anderen die wél staan voor hun gedachtegoed, voor hun unieke aard en zaak meer ruimte krijgen dan jij!

Volgens de Liefde is er voor ieder ruimte om het eigene uit te drukken zoals de liefde dat in die persoon wil. Waar ieder de wet van Liefhebben volgt, zal er een prachtige samenleving mogelijk zijn van ontelbare unieke mensen met eindeloos unieke, bijzondere, wonderlijke uitingen van hun aard, talenten, leefstijl, cultuur waardoor ieder ander wordt gediend in plaats van opgeofferd.

Liefde stelt in staat te verwelkomen maar ook grenzen te trekken en op te komen voor het eigene.

Het meest wezenlijke van ieder mens is zijn identiteit in de Liefde. Die moet niet verkwanseld worden. Het is immers dan de niet-liefde die dan gaat regeren, met alle gevolgen van dien. Het wordt tijd dat we het dichterbij zoeken ( in onszelf) en... daar werken aan sterk maken van wat de liefde wil. Dan zal de vijand (niet liefde) niet binnen kunnen komen....

Gera Hoogendoorn-Verhoef,

Inner-Art, Vuurlijn 36, 1424 NS De Kwakel. 0297-563753



  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post6