Blog

Blog

Zorgboerderij en Atelier Inner-Art

Gera Hoogendoorn

HEMEL EN HEL

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Tue, January 06, 2015 10:07:48

HEMEL EN HEL jan. 2015

Er is nog steeds veel onduidelijkheid rond hemel en hel. Vanuit de kerken is vooral uit vroege middeleeuwen angst gezaaid dat je in het leven vooral als doel moest hebben de hel te vermijden en alles te doen om in de hemel te komen. Je zou de hemel pas kunnen bereiken als je je aan diverse rituelen zou houden. Je zou daarbij volgens bepaalde leer die hemel kunnen verdienen door veel geld te betalen, of martelaar te zijn. Goede mensen wisten dat hemel bereikt zou kunnen worden door Gods wil te doen. De wil van de liefde dus. Men begreep nog dat hemel en hel 'plaatsen' van liefde met een bepaalde kwaliteit waren. Later kreeg men een beeld van een straffende, zich wrekende God die met liefde zou doorverwijzen naar de hel waar een mens faalde in liefhebben. Er zou dan in de eeuwigheid geen redding meer zijn en men zou 'branden in de hel', als je het op aarde niet had gehaald.

De hel lag meer binnen bereik en paste meer bij de mens die het dierlijke in hem wilde volgen. . Hel zou je bereiken door alles te doen wat God verboden had. Een mens kwam - als het lag aan bepaalde kerkgeleerden, kerkdienaars - al snel in de hel, of juist nooit als je maar deed wat de heren van gezag wilden dat je deed. Ze beloofden hemel, verwezen mensen die hen welgevallig waren ernaar toe en verklaarden mensen heilig als ze vonden dat ze naar menselijke ( hun) maatstaven een goed leven geleid hadden. Dat wat goed was, lag soms aan wat de denker, de kerkvader zelf zag als behorend bij hel of hemel.

Mensen zijn immers geneigd veel kromme dingen recht en rechte dingen krom te praten, al naar gelang het ons uitkomt of geleerd is. Zo zijn er veel ( voor) oordelen en kunnen we heel wat vreemde zaken, denkwijzen, handelingen om in hemel en hel te komen, goedpraten of juist ook niet.

De mens is sinds lange tijd zó in zijn denken komen te zitten, dat hij geestelijke taal niet of nauwelijks meer kan begrijpen. Hemel en hel zijn immers geestelijke begrippen. Hemel en hel zijn niet bedoeld als letterlijke, materiële ( verblijfs) plaatsen, maar als geestelijke sferen die bepaalde kwaliteit van liefde of niet-liefde aangeven. Het zijn plaatsen ( hoedanigheden) die een ziel zich heeft verworven, door er voor te kiezen ja of nee. Een ziel die werkelijk voor iets kiest, zal er haar best voor doen en in handelen haar doel duidelijk en dus eerlijk laten zien.

Hemel is een staat van de ziel waarin deze liefheeft en het goede dus wil en doet.

Hel is een staat van de ziel waarin deze niet liefheeft en het goede dus niet wil en niet doet.

Een ziel die nog twijfelt en nog niet een bewuste keus gemaakt heeft, zal de ene keer dit en de andere keer dat doen en navolgen en steeds een andere weg zoeken en bewandelen die hopelijk leidt naar meer voldoening, geluksbevinden en welvaart. Dat zij zoekende is, zal zich uiten in meer of minder pech. Dat hoort bij het leven. Het onderweg zijn in het leven brengt en geluk en pech met zich mee. Zo is dat te midden van een combinatie van geestelijke en materiële hoedanigheden. Daar kan geen mens omheen.

De ziel die niet twijfelt en van nature het goede zoekt en doet, zal een leven kennen dat niet altijd eenvoudig is. Zij roeit immers vaak tegen de stroom van gevestigd, heersend denken en handelen in en verklaart zichzelf daarmee nogal eens de oorlog. Deze 'oorlog' kan strijd en narigheid daaruit zijn die voortkomt uit het anders willen doen dan het 'de wereld' ( de liefdeloze mens, de materiële kijk op het leven, het egoïsme) uitkomt. Het kan zelfs zijn dat deze mens uitgestoten wordt of een underdog, waarbij zijn goede streven niet uit de verf komt of zelf verhinderd wordt. Deze mens beleeft dan hel op aarde, maar.... heeft wél de hemel ( al ) in zich, door trouw te zijn aan het goede gevoel dat zijn hart hem aangeeft!

Zo kunnen er ook zielen zijn die in de wereld alles lijken te hebben, alle macht hebben, alle wijsheid lijken te hebben, steeds op hun wenken bediend worden. Het lijkt alsof zij het gemaakt hebben. Zij dienen in werkelijkheid hun eigen egoïsme en hoogmoed en lijken hemel naar wereldse maatstaven te ervaren, maar beleven in zich - zij het verstopt onder veelvuldig genieten van luxe en welvaart - de hel . Wat zij in wezen missen - gebrek aan zelfrespect, liefde, bevestiging, enz. - proberen zij te sussen met allerlei ( verdovende middelen) , waardoor het beleven van wat werkelijk wordt gemist, niet wordt gevoeld.

Er zijn ook mensenzielen die nog zo weinig liefde hebben - misschien wel omdat zij nooit ervaren hebben wat liefde was - dat zij ieder willen kwetsen die het wel goed meent, waardoor zij hel op aarde veroorzaken en de hel in zichzelf laten groeien. In een poging het goede de kiem te smoren, doden zij alle vermogen tot liefhebben in zichzelf en de ander, waardoor zij hel beleven en rondstrooien.

De ziel die door allerlei levenslessen -waarin telkens weer duidelijk wordt dat het gaat om dienende liefde, die ruimte voor ieder schept - kansen krijgt om zijn begrip van wat werkelijk liefde is, bij te stellen, kan hierdoor het oude achter zich laten om het nieuwe dan alsnog vorm te gaan geven.

Hij vergeeft de ander en zichzelf en start op een meer liefdevolle wijze met leven. Deze mens ontwikkelt gaandeweg de hemel in zichzelf, omdat hij meer en meer begint te luisteren naar de liefde in zich, in plaats van naar de pijn, wrok, haat en angst. Hij maakt dan dus de geest van God in zich groter. Dat is wat de Bijbel bedoelt met 'naar de kerk gaan om Gods woord te horen'.

De voorganger is de stem van het eigen hart of dat van de andere mens die in werkelijke liefde spreekt en handelt. De kerk is je eigen hart, je eigen gezin, dorp, genootschap, groep, waar die liefde als stem heerst. Je staat elkaar dan bij om elkaar goed te doen voelen, zoals dat mogelijk is en ook steeds meer mogelijk wordt. Dat is de kracht van liefde waar de Bijbel over spreekt. De mens ervaart hemel op aarde, waar liefde regeert. Daarom zegt de Bijbel dat in de kerk, God woont. Het is zijn tempel, zijn woonplaats. Een teken van nabijheid van God is het beleven van vrede. Dat klopt. Een mens die zichzelf, de stem van God in zich trouw blijft, kan te midden van de grootste ellende sterk en rustig blijven....

Het gaat dus niet om een uiterlijk gebouw, waar de hemel te vinden zou zijn, maar om je eigen hart, je eigen leefgemeenschap groot of klein, waar de Liefde heerst en deze tot voorbeeld is en wordt genomen en voorganger is van de gemeente die de baas is en de weg wijst... De liefde gaat dan dus de gemeente voor, waardoor anderen vanzelf volgen omdat zij gehoorzaam willen zijn aan de voorganger van wie ze herkennen dat deze waarheid predikt en doet.

Iedere ziel heeft het vermogen tot liefhebben in zich. Iedere ziel komt voort uit de zuivere liefde die God wordt genoemd. Deze geest van zuivere liefde leeft in ieder mens. Alleen is deze geest op de achtergrond aanwezig in de mens. De ziel is het karakteristieke, dat wat de persoonlijkheid van de mens vormt. Deze ziel van ieder mens is uniek en dient zich op te trekken aan wat de Geest van God, de liefde in hem wil en adviseert.

Het lichaam van de mens voert dan als het goed is uit wat de ziel en de geest in de mens samen willen.

De mens vormt dan een heilige drie-eenheid die zoveel mogelijk geluk en gezondheid mogelijk maakt. Het gaat hier om een heilige = heelmakende ( heil = gezondheid, heelheid) drie-eenheid, waarbinnen dus ziel -geest - lichaam samenwerken met als doel een gezond lichaam

( gemeenschap) te ontwikkelen.

Waar de mens - die de vrije wil heeft - het verkeerde kiest, kiest deze mens er voor om te doen wat zijn lichaam wil. De ziel is dan soms - vaak onbewust - slachtoffer van wat het lichaam wil. De ziel volgt deze drang van het lichaam en wordt slaaf van wat het lichaam wil. Het lichaam wil het meest materiële, dierlijke, tijdelijke dat een mens kan willen. De ziel die het goede vast wel wil, maar zwak is, wil vaak wat het lichaam, als ze bemerkt dat dat wel goed lijkt te bevallen. Ze merkt pas helaas vaker dat dat wat gewenst werd tijdelijk is en haar zwak maakt. Het lichaam kan ziek worden. De ziel wil dan uiteindelijk wel na veel narigheid terug naar iets dat meer rust, tevredenheid en vrede geeft, maar heeft zich dikwijls niet geoefend in het zoeken en vinden daarvan. Daarom staat ze nogal eens geestelijk gezien in de kou en vult het gemis op - dat vroeg of laat wordt gevoeld - met allerlei surrogaten. Dat verzwakt haar toch nog weer, waardoor ze het lijntje met de geest meer en meer verliest. Ze stopt dan met vertrouwen in zichzelf - trouw zijn aan de liefde in haarzelf - , waardoor ze het meer en meer moet hebben van wat anderen van haar willen en zeggen dat goed is. Ze wordt meer en meer slaaf van 'de buitenkant', waar het geluk en gezondheid toch echt niet liggen.

Ze beleeft dan in haar idee hel en beseft niet dat hemel veel dichter bij is en ervaren kan gaan worden door (eindelijk, alsnog) trouw te worden aan haar eigen geest die de echte waarheid verkondigt in wat goed is om zichzelf te kunnen zijn zoals die geest van waarheid en liefde ( God) dat voor haar heeft bedoel en nog steeds bedoelt! De ziel weet door gebrek aan trouw zijn aan zichzelf

( zelfvertrouwen, trouw zijn aan de waarheid in haar) niet meer zo goed of helemaal niet meer waar het om gaat en roept vertwijfeld naar hulp die van buitenaf wordt gezocht maar niet in zichzelf gekend en dus aangeboord wordt... God komt zodoende ver weg te staan, onbereikbaar en wordt niet meer in de stilte van het eigen hart gezocht, laat staan gehoord en ... gevolgd.

De kunst is het , dat de ziel zich bewust wordt van zichzelf en begrijpt dat er een hoger doel te dienen valt, namelijk de geest in zichzelf. Deze geest weet namelijk ALTIJD wat het juiste is en zal ALTIJD adviseren - als de stem van het geweten - in wat je beter kunt doen of beter kunt laten.

Deze stem is alleen op de achtergrond aanwezig. Zou deze stem zich opdringen, dan zou de mensenziel niet meer vrij zijn om zelf een keus te maken. Hij zou dan immers gedwongen worden om te doen wat zijn hart hem vertelt. De mens zou dan een machine, robot worden en niet uit eigen vrije wil een keuze maken. De ziel zou dan niet meer uit eigen wil kunnen scheppen en zeer ongelukkig worden. Hij zou zijn unieke zijn verliezen. Daardoor zou ieder hetzelfde willen en doen en zou niemand meer kunnen leren, delen, ontvangen. Het leven zou voor de Liefde in ieder mens een regelrechte ramp zijn en totaal zinloos. Immers het gaat er juist om, om het unieke te beleven, te delen, te laten groeien, waardoor er een harmonieuze samenleving zou bestaan, waarin ieder het zijne kan doen, waarmee een ander weer gediend zou zijn.

De ziel die ervoor kiest - omdat zij dat wil - om het goede te doen, zal het goede in haar hart geloven er naar luisteren en het proberen in de praktijk te brengen. De ziel zal dan vanzelf met de tijd ontdekken dat het hart gelijk heeft, al betekent dat niet per definitie en gemakkelijk, luxe leventje!

De ziel die haar hart volgt, zal gemakkelijker haar lichaam onder controle kunnen houden en de surrogaten die het lichaam vaak vraagt, niet nemen. De ziel zal meer en meer sterk worden om de verleidingen van materie en van haar eigen lijf te weerstaan.

De ziel werkt hiermee aan een sterkere verbinding met haar geest in haar, waardoor ze sneller de stem van haar hart opmerkt, steeds meer het goede in de mensen en dingen om haar heen opmerkt.

Ze ervaart dan dat ze er de kracht voor heeft om dat goede te doen en te zoeken in de omstandigheden van het leven. Deze ziel ervaart hemel, al is het leven niet altijd in harmonie om haar heen.

De staat van de ziel waarbij ze kiest wat de materie, de niet-liefde en haar lichaam willen, noem je hel. De staat van de ziel waarbij ze haar geest volgt en hier vanuit handelt, noem je hemel... Hemel en hel zijn dus staten van bewustzijn, waarbij wel- liefde of niet- liefde worden gezocht en gedaan.

Het zijn dus verblijfsplaatsen ( bewustzijnssferen) van de ziel.

Een mens kan dus hemel ervaren te midden van een hels bestaan, of te wel geluk ervaren, al zijn diens omstandigheden soms verre van ideaal. Zo kan iemand jou even aandacht geven en je een mooi moment bezorgen, waardoor je toch weer wat moed hebt, al verandert je wijze van leven daar niet meteen door... Een mens kan ook hel ervaren te midden van een fijn bestaan, of te wel ellende ervaren die dan wel niet deel van zijn leven uitmaakt, maar er toch is. Zo kan er om je heen ruzie zijn, terwijl jij daar geen deel aan hebt.

Hemel en hel zijn sferen van liefde en niet-liefde, waar de ziel zich ophoudt. Ze kiest daar wel of niet te zijn. De bijbel zegt: een mens kan geen twee heren dienen... Hiermee wordt bedoeld: je kan niet van twee walletjes snoepen: 'óf je kiest voor liefhebben en je hebt lief, óf je hebt niet lief en moet dan ook maar niet-liefde ervaren'. Het is liefde die vrijlaat. Daarom is het ook liefde dat iemand zich in een 'hel ' bevindt, als hij de niet-liefde kiest te doen! Zo is ook onwetendheid een bron van niet-liefde. Zolang een ziel zich het ware, goede niet bewust is, kan hij er ook niet goed voor kiezen om het foute ( niet liefde) te laten. Een mens kan pas het goede kiezen, als hij dat goed kent of... WIL kennen.

Het is ook liefde dat iemand liefde ervaart in zijn leven, als deze mens liefde doet, kiest.

Het zou geen liefde zijn, als iemand die wil leven in grootste ellende, dat niet kan doen. Dat lijkt raar, of liefdeloos, maar is het niet! Immers, ieder mens wil kunnen doen wat hij wil. Hij moet ondervinden wat de gevolgen zijn van niet-liefde, wil hij voortaan zèlf zijn leven willen veranderen.

Het is liefde dat een mens die ruimte heeft. Alleen... zegt diezelfde liefde óók, dat je moet zorgen dat het liefde is die je wilt, dus zoekt en ook doet. Dat is weer die drie-eenheid die een mens hoort te hebben: je moet op één lijn zitten met jezelf: met je ziel moet je willen, met je geest die je de weg wijst en je lichaam ( waartoe ook je hersenen, dus je verstand hoort) die dat mogelijk maakt en uitvoert.

Ieder mens is vrij om te kiezen en heeft recht op zijn keus. Alleen... moet de ziel dus een bewuste keuze maken om het goede te doen. Hij heeft daarvoor een goed voorbeeld nodig waarin het juiste wordt voorgeleefd, zodat hij het na kan doen en sterk kan maken, zoals dat voor zijn unieke wezen past en mogelijk is. Opvoeding is van cruciaal belang. Als het thuis al een hel is, hoe kun je dan nog in de hemel gaan geloven?

Als jou wordt gedreigd met de hel ( er is geen toekomst voor jou) als je anders bent dan anderen vinden dat het hoort of moet, vind je het dan logisch dat je geen hemel kunt creëren, omdat je niet eens gelooft in het feit dat je zelf je hemel moet scheppen , juist vanuit het unieke dat je bent en hebt?

Als jij leert dat je de hemel verdient, door anderen te vermoorden, vind je het dan raar dat er een hel op aarde ontstaat?

Vind je het vreemd als iemand onrecht ondervindt omdat de overheid die zegt te beschermen zich corrupt opstelt, waardoor deze mens niet meer gelooft in de kracht van liefde en zelf recht in eigen hand neemt, waardoor de hel zich alleen maar uitbreidt in de vorm van toename van geweld?

Vind je het raar dat mensen die leren dat God aanbeden wenst te worden met of via geld, macht, status, bezit, liefdeloosheid en ongelijkheid, bekeringsdrang in de naam van God, zich moeten houden aan bepaalde rituelen ongelukkig worden, bikkelhard, oneerlijk worden en zich afkeren van liefde en tegelijkertijd niet beseffen dat zij zich van de hemel aan het verwijderen zijn en niets meer willen weten van vergeving, liefde, God en zijn liefdesadviezen?

Hemel en hel zijn niveaus van liefde die je ambieert, met je meedraagt, uitdraagt, nastreeft.

het gaat er niet om dat je perse volmaakt hierin slaagt, want je staat nu eenmaal te midden van mensen die vanwege hun weer ander niveau van liefde anders denken over iets en dus andere doelen hebben. Het gaat erom dat je trouw blijft aan de liefde in jezelf en deze liefde zoveel mogelijk de ruimte geeft, dus volgt. Dat betekent dus zoveel mogelijk liefhebben in de praktijk. De Bijbel zegt in dit geval: 'er is één God die gediend wil worden en alle eer wil krijgen. Roep Hem bij zijn naam'. Zonder Hem is er geen leven. Met andere woorden: de liefde is het enige dat telt. Het is de Bron van leven die alles doet leven en daarom gediend moet worden. Gebruik Hem. Zonder de Liefde is niets, het leven niet mogelijk.

Woorden brengen geen vrede. Wel een goede daad voor een mens in nood.

Daarom is elkaar dienen in onbaatzuchtige liefde het antwoord op veel problemen in de wereld.

Op aarde leven mensen in hemel en hel naast elkaar. Soms weet je niet of iemand zich in hemel of hel bevindt, of denk je dat hier of daar de hemel of hel is. Je kunt je er behoorlijk in vergissen.

In de geestelijke sferen zijn hemel en hel duidelijker gescheiden. Immers, materie staat er daar niet in de weg en wat waar is, is waar en uit zich als zodanig en als eeuwig.

Wat niet waar is en dus misleiding is dus niet -liefde, verdwijnt zodra je dacht het te kunnen pakken.

Misleiding, niet-liefde bestaat alleen zolang iemand ervoor kiest en in de kracht ervan gelooft. In de geestelijke wereld worden de wezenlijke intenties duidelijk. Het meest wezenlijke doel van iemand wordt dan dus duidelijk. Op aarde kun je net doen alsof, maar in de geestelijke beleving ervaar je voor jezelf wat je echt wilt. Dat is in de eeuwigheid niet weg te denken, omdat die geest immers het wezen is van ieder mens!

Waar je wilt zijn, ben je.

Waar je niet wilt zijn ben je niet en kún je ook niet zijn, omdat je dat niet gecreëerd hebt.

Dat is liefde, dat je schept wat je wilt.

Hemel en hel zijn daar waar je wel of niet liefde hebt en zoekt.

De ziel groeit, zodra ze dat wil. De liefde overwint, dus is er voor iedere mensenziel dat wat zij kiest.

Het is liefde dat er hemel is voor wie liefde zoekt, ook al was dat nog niet gevonden op aarde.

Het is liefde dat er hel is voor wie die liefde (nog) niet wil, door welke omstandigheden ook.

Het is ook weer de liefde die in iedere ziel altijd blijft hunkeren en eens sterker wordt, waardoor ook die ziel toch die liefde alsnog gaat zoeken en dus zal vinden.....

De Liefde - al is het een klein vonkje - is altijd nog uit de volmaakte Bron van Liefde, God.

Deze God blijft ieder 'opporren', zodat die vonk gaat groter worden. Dat zorgt immers voor meer liefde, dus voor meer lijken op God. De ziel keert door het steeds meer liefhebben, terug in de Bron en begint meer en meer te scheppen in God, náást God, zoals Deze, de Liefde dat wil. Dit proces wordt beschreven in het Bijbelverhaal van het thuiskomen van de verloren zoon. De verloren zoon is de mensenziel die dacht te kunnen bestaan zonder God - zijn wezen - de Liefde. Deze komt erachter dat niets hem kan scheiden van 'de Vader' ( de Bron die Liefde is en God wordt genoemd) ).

De hemel heeft het laatste woord voor wie dat met zijn hart wil.

Hel kan in hemel veranderen. Hemel blijft hemel.

Heb je ooit de kracht van liefde gekend en geleerd, dan zal dit je blijven pakken en laat je nooit meer los. Je hebt dan de hemel bereikt en neemt deze in de eeuwigheid met je mee. Je hoeft er niets voor te doen, dan alleen te willen liefhebben en dit zoveel mogelijk naar kunnen te doen.

Gera Hoogendoorn, Inner-Art, Vuurlijn 36, 1424 NS De Kwakel. 0297-563753



  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post5