Blog

Blog

Zorgboerderij en Atelier Inner-Art

Gera Hoogendoorn

Achter de wolken schijnt de zon

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Sat, July 02, 2016 12:54:35
Het weer weet wat.. Voor de doorsnee Hollander is het heel normaal om een praatje te beginnen ( of gaande te houden) over het weer.
Dat komt ook omdat het weer zo veranderlijk is in ons landje. Prachtig eigenlijk dat er zoveel afwisseling is in het weer. Voor ieder wat wils en het geeft geweldige mogelijkheden. Een voorrecht om op deze plek op de aardbol te mogen leven..
Je zult altijd of voor een lange periode maar te maken hebben met - tig muggen bij een moesson, of altijd maar een jas aan moeten vanwege de kou, sneeuw moeten ruimen, ijs moeten breken, niets kunnen doen vanwege de grote hitte, of geen water hebben, of juist te maken hebben met langdurig onder water staan van land, enz. enz. We zijn tot nu toe gezegend!
Maar... er verandert iets. De zomers zijn geen zomers meer. De winters zijn geen winters meer.
Niet alleen hier, maar overal op aarde is het weer aan het veranderen. Men geeft er allerlei goede en minder goede redenen voor.

Waar ik nooit over hoor, is dat het weer in wezen een uiting, een gevolg is van iets dat in principe onstoffelijk, geestelijk is. Iets, wat in dat weer was, of dat weersverschijnsel mogelijk maakte, was dus eerder een geestelijke hoedanigheid. Noem het een kwaliteit, een gedachte, een streven, een verlangen.
Je kunt al die kwaliteiten, gedachten, streven, intelligentiesoorten, enz., zien als verschillende pogingen, om te verbinden of af te stoten. Het leven bestaat uit alleen maar willen verbinden. Dat is de grondeigenschap van al wat is!! Zo worden er al naar gelang de kwaliteit en de wil (verlangen) van iets, groepen gevormd die een gemeenschappelijke 'drijfveer' hebben om iets bepaalds te bereiken.
Dan begrijp je het al: bepaalde intelligentie wil alleen maar verbinden met het eigene, het bekende, het door zichzelf gewilde.
andere intelligentie wil verbinden met het andere, het onbekende, of soms ook onbeminde..
De eerste vorm noem je centraal, naar zichzelf gericht ( eigenliefde, ego).
De tweede vorm noem je naar buiten, op het ander, op de andere gericht
(naastenliefde).
De eerste vorm oordeelt dat dit of dat goed is en wil alleen dat sterk maken.
De tweede vorm kijkt verder dan de neus lang is en zoekt het andere om zichzelf, dus ook het andere te versterken.
De eerste vorm wil dus alleen beperkt samenwerken en de tweede vorm werkt samen met een hoger doel en heeft meer mogelijkheden.
De eerste vorm denkt meer mogelijkheden te hebben, maar bloedt doodt en lijdt door gebrek aan het andere, wat het niet wil kennen en niet wil aanvaarden, laat staan integreren. Ander woord voor deze eerste vorm is het kwade, dat lijden brengt.
De tweede vorm heeft meer mogelijkheden en ontvangt meer hulp en kan meer hulp bieden, wat groei tot gevolg heeft. Ze verrijkt zich door het andere en neemt toe aan bewustzijn, omdat het immers dat andere opneemt. Deze tweede vorm is levensvatbaar en noem je het goede, wat leven brengt.

Het leven op zich is een en al zoeken naar wat past bij mij, wat wil ik niet, wat wil ik wel, wat kan ik, wat kan ik niet, wat heb ik nodig om mijzelf te zijn of niet.
De ontdekking zal zijn: ik kan niet zonder het andere. Het andere maakt meer voor mij mogelijk, het maakt mij meer compleet, waardoor ik mijzelf kan ontplooien en meer en meer kennis opdoe en dat dus kan benutten, waardoor ik mij verrijk, waardoor anderen zich verrijken, kortom wij door samenwerking sterk en volmaakt kunnen gaan worden. Ik moet meewerken en niet tegenwerken. Ik moet verbinden en niet afstoten.
Het leven leven is dus een grote zoektocht naar verbinden ja of nee en waarmee dan wel. De wil tot verbinden is merkbaar in elektriciteit: deeltjes + en deeltjes -.
Zij trekken elkaar aan. Pas door + en - ontstaat er stroom, wat leven is.
Zo komen we bij het weer: een en al spel van samengaan en ontladen, aantrekken en afstoten..

Alles wat bestaat, bestaat omdat het iets onstoffelijks als oorsprong had. Eerst is er immers een energie, een intelligentie, een bepaalde gedachte, een idee, voordat je dat iets kunt zien.
Ook levensvormen, lichamen, zijn grote, ingewikkelde clusters van energieën die door een bepaalde aard en intelligentie samengaan, om met elkaar een hoger doel te dienen, waarbij iedere intelligentie een vastomlijnde taak heeft, naar hoe de aard, de kwaliteit, de soort, de mate van die intelligentie is. Kortom, bepaalde intelligentie werkt samen om een harmonieus geheel te vormen, waarbinnen de samenwerkende intelligentievormen elkaar dienen door ieders eigenheid te doen. Een gemeenschappelijk doel wordt hierbij voor ogen gehouden. Er is altijd een doel, omdat de bron van alle intelligentie een doel heeft. Dat doel is LEVEN.
'De Grote Geest', of te wel God, of anders genoemd 'Het Leven', De Bron is de volmaakte verzameling bewustzijn die Volmaakte Liefde is, die al wat is, 'uit' Zichzelf plaatste naar ' buiten ' toe. Dat buiten is natuurlijk geen echt buiten, omdat naast De enige, dus volmaakte Bron, natuurlijk niet nog eens iets dat volmaakt is, kan bestaan!

Allerlei intelligentie uit God trekt aan wat past of stoot af wat niet past.
In het minder volmaakt worden ( door minder van 'het andere wat niet gewild wordt', op te nemen), gaat bepaalde intelligentie minder vrij worden en zoekt het steun bij de intelligentie die hem wel zint en bekent voorkomt. Het versterkt zich, maar dan wel lokaal. Het mist veel, maar weet dat eigenlijk niet..
Uiteindelijk verzwaart zich die intelligentie door verdichting, omdat de deeltjes zich aan elkaar vastklampen ( cohesie). Er ontstaat zwaarte, gewicht.
Zo komt er een scheiding tussen allerlei soort bewustzijn, dat meer of minder zwaar wordt, meer of minder vrij en daardoor meer of minder wordt aangetrokken door de tegenpool. Daarom vallen zware regendruppels harder op aarde dan lichte druppels. Daarom waait harde wind meer kapot, enz.

Waar geestelijke intelligentie (licht in allerlei soorten ( 7 kleuren van de regenboog) ) zich verzwaart omdat het deeltjes intelligentie mist en het zich niet richt op het verbinden met het andere, ondervindt het de zwaartekracht.
Daarom verdicht dit licht zich, tot lucht.
Deze lucht verdicht zich weer tot waterdamp.
De waterdamp wordt water.
De water valt op aarde.
Er valt dus met regen als het ware licht op aarde.
(dat water in wezen licht is, is wel te zien aan de schittering van water).
Eenmaal op aarde beland, nemen allerlei levensvormen dat water ( licht, intelligentie van bepaalde soort) weer op. Dat dient als voedingsstof.
Alle organismen, hoe dan ook, hebben water, dus licht, dus levensintelligentie
(bewustzijn) nodig om er door te groeien. Het ene organisme wil meer verbinden met licht dan het andere (het ene plantje of dier heeft meer of minder licht of water nodig). Het ene organisme wil dus meer liefde ( leven, intelligentie) en heeft ook al meer liefde te bieden ( intelligentie waarvan kan worden gedeeld), dan het andere. Uiteindelijk ontstaan door ontelbare combinaties van intelligentie de speciale levensvormen die ieder weer andere intelligentie uit voeding, uit de ether, uit de aarde, uit het water, enz. opneemt om gezond te zijn , om het gestelde doel (samenwerken en hierdoor je eigen uniciteit beleven met de levensgeest als basiswil en doel) te bereiken.

Het weer, klimaat is niets anders dan talloze bepaalde soorten intelligentie onderweg vanuit de geestelijke sferen, om te leren verbinden en samenwerken. Tegelijkertijd is het de Volmaakte Geest in die intelligentie de zorgt dat die intelligentie elkaar dient. immers, de grondslag van al wat is, is het dienen, wat de grootste eigenschap is van Liefde, die tot scheppen in staat is. Liefdeloosheid (niet willen verbinden, ego) kan niet of tijdelijk en gebrekkig scheppen).
In de weersverschijnselen ( zonlicht, hagel, storm, zacht briesje, temperatuur, ijs, sneeuw, bliksem, nevel, enz. ) zien we verschillende stadia van bewustzijn onderweg in leren wat werkelijk dienen is of niet. Het is een soort gevecht, een soort reis die bewustzijn uit God gaat. Het dienen licht hierin dat ijs, water, licht, warmte, bliksem, enz. allemaal op zijn tijd, hier of daar, langer of korter nodig zijn om levensorganismen te voorzien van dat bewustzijn wat hen ontbreekt en zij kunnen opnemen middels licht in de planten, water in de bodem, energie in de omringende lucht, enz. enz.
Zonder het weer, zou er niets kunnen leven!!!

Waar de kwaliteit van intelligentie minder wordt en er meer strijd komt rond waar men in wil verbinden of niet, zal er onbalans komen in afstoten en aantrekken.
Het samenwerken wordt daarmee verstoord, waardoor het weer en de weersverschijnselen niet meer optimaal kan zijn, voor zover de Grote Geest, het Leven dat had gewild, had bedoeld om alles goed en voorspoedig voor ieder weer anders zoals het goed zou zijn, te laten verlopen!
Het is uiteindelijk de mens die bepaald hoe het weer zal zijn, al naar gelang zijn gedrag, zijn gedachten, zijn wil zijn!
Hoe meer egoïsme, hoe meer daden tegen de liefde op aarde, hoe meer eigenbelang, hoe meer ontkrachting en misvorming van de natuur, hoe meer uitstoot van gifstoffen, hoe meer uitputting, des te meer voeding, intelligentie - dus water ( licht) er naar de aarde zal moeten om het gebrekkige wat lijdt, te moeten dienen.
Wijzelf als mensheid veroorzaken de disbalans in de natuur.

Onze gedachten (geestelijk gedachtegoed), wat wij willen en wat wij als doel stellen, vormt ergens, ongezien clusters van intelligentie van gelijke soort, wat ergens samengaat en een zwaarte brengt die ergens moet landen omdat het immers zwaargeworden, aangetrokken wordt door het gelijkgestemde op aarde. Gedachten vormen dus ergens iets materiëels. Dat materiële stofje (scheikundige elementen) vormen dan talloze combi's (scheikundige en natuurkundige verbindingen, moleculen), die het weer, maar ook lichamen groot en klein, eencellig tot zeer ingenieus, met als sluitstuk van deze cyclus, de mens.
Willen we goed weer, dan moeten we ons goed gedragen.
Dan moeten we een liefdevol plan en doel hebben in plaats van een liefdeloos plan en doel.
Samenwerken in plaats van ieder voor zich, of alles voor de machtigste.
We zullen weer de Grote Geest van Liefde in onszelf moeten willen zoeken en gebruiken. Dan verbinden we ons vanzelf met wat ons in eerste instantie dom, vreemd, nutteloos, eng of vervelend lijkt. We moeten ons willen verbinden met 'het andere'. Dat is het levensdoel van al wat leeft. Waar een algje zich maar alleen met water en een beetje licht moet verbinden om te groeien, moet een mens zich met ALLES willen verbinden wat liefde is, om te kunnen leven.
We gaan dan weer meer compleet worden en zullen meer ons hart durven te gebruiken. In dat hart fluistert de Grote Geest, God, ons Geweten ons allang toe hoe het beter kan, of zou moeten... We weten het wel, maar nu nog doen!

Het weer is een afspiegeling van de kwaliteit van onze liefde.
Daar valt nog wel wat aan te doen. We zouden de wereld ermee kunnen verlossen van de vele problemen, waarbij het weer ook een grote factor is. We leven in een dynamisch geheel wat staat en valt met de mate van liefde of liefdeloosheid.
Als we ons dat weer bewustworden, zal alles beter gaan!
De zon, de bron die het leven doorgeeft, schijnt altijd nog achter de wolken van onbegrip en liefdeloosheid!

Meer lezen hierover: De weg die bewustzijn gaat, verklaring van weersverschijnselen, enz., Gera Hoogendoorn. Te bevragen: 0297-563753.


  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post10