Blog

Blog

Zorgboerderij en Atelier Inner-Art

Gera Hoogendoorn

Geestelijke veranderingen liggen aan de basis van veranderingen in DNA

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Tue, June 26, 2018 20:23:50

Optimist Daily: Opvoedingsinterventies laten sporen na in DNA

Binnen de hedendaagse ontwikkelingspsychologie wordt aangenomen dat ontwikkeling een interactief proces is tussen kind en omgeving. Fascinerend is dat ervaringen en omstandigheden ook genetische gevolgen kunnen hebben voor kinderen en kleinkinderen.

Uit steeds meer onderzoek blijkt dat verwaarlozing, mishandeling of misbruik in de jeugd op DNA-niveau zijn sporen nalaat.

Opvoeding en DNA

Uit recent Canadees onderzoek, gericht op epigenetische processen, blijkt nu dat een psychosociaal interventieprogramma gericht op moeders die neigen naar het verwaarlozen of mishandelen van hun kinderen geholpen zijn met opvoedingsondersteuning. Bovendien zien de onderzoekers de effecten van opvoedinsginterventies terug in het DNA-methyleringspatroon binnen het genoom.

Aan het langlopende (bijna 30 jaar) onderzoek namen 400 moeders en 190 kinderen deel. Deze mensen waren afkomstig uit de lagere sociaal-economische klassen. In 1977 werden de moeders van deze kinderen, die toen voor de eerste keer zwanger waren, onderverdeeld in twee groepen. Ongeveer de ene helft van de groep zwangere vrouwen ontving kosteloze gezondheidsevaluaties betreffende de ontwikkeling van het op dat moment nog ongeboren kind. Ook werd het transport van en naar de kliniek voor deze vrouwen vergoed.

De andere helft ontving gedurende twee jaar regelmatig huisbezoek en begeleiding van verpleegkundigen gespecialiseerd in vraagstukken rondom opvoeding en gezinsplanning. Het aantal huisbezoeken varieerde per gezin en liep uiteen van 6 tot 30. Dertig jaar later werden de effecten van de destijds toegepaste interventies onderzocht bij de nakomelingen.

Onderzoeksmetingen

Een deel van de onderzoeksmetingen betrof het beantwoorden van een online vragenlijst over de geestelijke gezondheid variërend van het optreden van depressies tot en met verslavingsproblematiek zoals drugsgebruik. Hierbij traden weinig verschillen op tussen de nakomelingen van beide groepen. In andere woorden: op het gebied van mentale gezondheid leek er nauwelijks verschil of hun moeders indertijd naar een consultatiebureau gingen voor een tussentijdse evaluatie of begeleid werden door een verpleegkundige.

Maar iets interessants deed zich voor toen de onderzoekers bloedmonsters namen. Er traden subtiele epigenetische verschillen op tussen beide groepen. Opmerkelijk was het verband tussen de twee jaar durende psychosociale interventie en de wijze waarop bepaalde genen hun expressie en daarmee hun functie veranderden. De DNA-veranderingen kwamen tot stand door DNA-methylatie, een proces waarbij groepen atomen (methylgroepen) worden toegevoegd aan DNA-moleculen om de activiteit van een DNA-segment te wijzigen zonder de volgorde zelf te veranderen.

De onderzoekers benadrukken dat (positieve) interventies bij zwangere vrouwen tot en met twee jaar na de geboorte sporen op genetisch niveau achterlaat bij de nakomelingen. Vroege interventies hebben dus een epigenetisch effect. Langdurige vervolgstudies zijn noodzakelijk en moeten uitwijzen hoe en of bepaalde (gezins)interventies klinisch nuttig zijn ten behoeve van de geestelijke gezondheid van kinderen en adolescenten.

Bronnen Kieran J. O'Donnell et al. DNA methylome variation in a perinatal nurse-visitation program that reduces child maltreatment: a 27-year follow-up, Translational Psychiatry (2018). DOI: 10.1038/s41398-017-0063-9

Geestelijke reden van het feit dat b.v. opvoedingsinterventies sporen nalaten in DNA -- Gera Hoogendoorn-Verhoef

Dat het effect zo is, dat verandering van bewustzijn en dit toepassen verandering in DNA tot gevolg heeft, is nu wetenschappelijk bewezen. Op zich is de verandering in het erfelijk materieaal niet zo vreemd. Immers, wat de wetenschap nog steeds niet als bewezen ziet en dus niet meeneemt als feit bij beleid, behandelingen, enz., is dat het geestelijke altijd vooraf gaat aan een materiële verandering.

Dat betekent dus dat als er een andere geestelijke houding ( bewustwording, anders denken, toevoegen van kennis, andere leefstijl, zich meer geholpen voelen, meer hoop hebben, meer steun ervaren, sterker worden, beperkingen meer kunnen loslaten of omvormen, omstandigheden beter kunnen aanvaarden of benutten, enz. ) wordt verworven, dit ergens in de materie een gevolg moet hebben.

Een cel, maar ook dus een klein onderdeel daarvan moet dus mee veranderen met een andere verworven idee rond iets.

Dat is in het groot makkelijker aan te tonen. Waar het echter in het groot zo is, is dat ook zo in het klein, alleen wordt dat niet altijd opgemerkt, omdat je heel veel (duur en specialistisch en ingewikkeld) onderzoek moet doen in dat 'kleine gebied', het de interesse moet hebben, iemand al het vermoeden moet hebben (waarom zou je anders onderzoek in die richting doen ), enz.

Iets dat materieel is, is aan te tonen, te onderzoeken, te benoemen. Kortom, je kunt e.e.a. bewijzen rond dat materiële wat je onderzoekt.

Iets inhoudelijks geestelijks - dus iets dat niet materieel is - kun je niet onderzoeken, aantonen, dus ook niet bewijzen.

Dat houdt echter niet in dat het niet bestaat. Alles heeft een tegenpool. Materie dus ook.

Omdat materie hoe klein of groot ook kan worden onderzocht en gemeten, is de tegenpool van materie, dat niet! Dat houdt dus in dat de tegenpool van materie onstoffelijk is, niet te meten en niet te onderzoeken valt.

Omdat echter alles een tegenpool heeft, kan het niet anders zijn, dan dat waar materie 'ophoudt', iets anders is. Dat 'iets' is de onstoffelijke wereld, de wereld van het geestelijke.

Omdat materie nooit uit zichzelf kan bestaan, moet er iets anders zijn dat alles in zich heeft om iets te laten ontstaan. Dat iets moet dan levenbrengend zijn en eindeloos divers. Als we nog verder gaan kijken, kom je erop uit dat die geestelijke basis een oneindige bron moet zijn die een eindeloze intelligentie is, wel zo zuiver en compleet, dat het alles in zich heeft, omdat waar er maar enige beperking zou zijn, er ook beperking van ruimte, maat, soort, hoedanigheid, enz. zou moeten zijn. Hierdoor zou niets kunnen blijven bestaan, omdat er geen enkele verbindende kracht of factor zou zijn die beweging brengt, samenhoudt of samentrekt. Aantrekking is in principe een geestelijk gebeuren, wat hier en daar wel of niet gemeten kan worden. Aantrekking is dus in principe onstoffelijk, maar valt in de stof wel te meten. Zo is er van al wat is een uiterste die te meten is, maar ook niet! Iets is een keer zichtbaar, maar ook een keer niet. Voor de een is iets merkbaar of zichtbaar, maar voor de ander is dat niet zo.. De wereld gezien en ongezien, meetbaar en niet te meten, is opgebouwd uit talloze veranderlijke hoedanigheden die meer of minder geestelijk zijn, maar zich in een meer of minder of niet materieel lichaam (stoffelijke vorm) kunnen vertonen of dus niet te zien, aan te tonen zijn.

Die intelligente bron is dus de basis van alles. Als we verder kunnen kijken, dan moeten we aanvaarden dat die bron die alles in zich heeft, ook de énige bron moet zijn. Die ene bron moet dan dus óveral zijn en álles in zich hebben en alles binnen haar mogelijkheden hebben.

Die bron moet dan het léven zijn, want we zien in de materie in en om ons heen en waar dan ook in de hele schepping, dat die bron liéfde moet zijn, want dood doet alles uit elkaar vallen. Liefde doet juist samenvoegen, samenhouden. Liefde doet leven. Dood niet. Daarom moet die bron dan dus een en al leven zijn, liefde zijn, overal zijn, alles zijn en de enige zijn, alles in zich hebben en dus volmaakt zijn.

Daarom kan het niet anders, dat alles in een cel een geestelijke blauwdruk heeft, die die materie om de blauwdruk heeft 'aangetrokken', waardoor er een zichtbaar stukje - wat we materie noemen - is ontstaan.

Als je de intentie, de blauwdruk, de geestelijke soort hoedanigheid verandert, moet dus de materie mee veranderen. Daarom is het zo, dat b.v. optimisme iets makkelijker doet aankunnen, maar ook beter kan helpen genezen.

Door liefde wordt veel tot ontwikkeling gebracht en zijn er eindeloze mogelijkheden. Waar gebrek aan liefde is, wordt samenhang en samenwerking verloren en lost materie op. Dood is dus een afwezigheid van samengaan, verbinden, leven, ontwikkeling.

Een mens is niet perfect, dus kan hij lichamelijk nooit eeuwig leven. Daarom is er leven en dood, zolang we hebben te maken met iets dat niet perfect is. Alle levensvormen zijn perfect samengesteld, maar zijn niet in die zin perfect en volmaakt dat ze volmaakt zijn als de liefde die in hen is ( weet je wel, de geestelijk volmaakte bron is onbeperkt dus ook oneindig, dus overal...) Daarom leven ze dus niet eeuwig in een materiële vorm! Waar materie is, is beperking en valt die materie eens - al is het over miljoenen jaren - uit elkaar. Het bewustzijn komt er dan uit vrij en leeft in een andere vorm verder en gaat een andere weg van ontwikkeling ( hierover niet verder).

Zolang er dus een cel ergens iets 'doet', is er dus leven. Als een cel niet iets 'doet', is er geen beweging, geen leven, geen groei of ontwikkeling, stagneert iets of verandert iets positief. Waar leven wordt toegevoegd, zal de ontwikkeling positief zijn. Waar leven niet wordt toegevoegd of wordt onttrokken, is er verval.

Omdat liefde positieve ontwikkeling en samenhang en harmonie bewerkstelligt, zal het dus zoveel mogelijk liefde moeten zijn dat moet worden toegevoegd.

De werking van die cel is te bepalen door de aard van de intentie, het bewustzijn, de motivatie, denkwijze, leefstijl, geloof, enz., te veranderen!

Daarom is het 'logisch' dat zeker in jonge jaren 'snel' aanpassing van cellen en dus ook van het erfelijk materiaal mogelijk is.

Dat het nu bewezen is, is een stap in de goede richting er niet meer omheen te kunnen dat iets dat volmaakt Geestelijks, alle materie maakt (schept) in stand houdt.

Dat houdt in dat je hulp niet alleen moet zoeken in aanvullen, veranderen, opereren, enz. van de materie, maar dat je zeker geestelijke aspecten moet meenemen in behandeling en leefstijl.

De intentie ( motivatie, gedachte, bedoeling, mate van levendigheid = mate van zuiver willen liefhebben en dat ook doen ) bepaalt uiteindelijk gezondheid of ziekte.

Waarom ziekte, gezondheid bestaan is een ander - even logisch verhaal - maar past niet bij de context van deze uitleg.

  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post12

Pokémon Go

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Fri, July 22, 2016 17:20:25
Rages, nieuw trends stapelen zich op. De wereld zit vol verandering. Ieder probeert zijn eigen individualiteit te beleven. Het is een tijd van 'ik'. Vroeger ging het om 'men'.
Je had je te voegen naar wat de mensen, de maatschappij, de kerk van je verlangde conform je status, afkomst, cultuur, dorp, ras, enz. Nu hokjes verdwijnen, lijkt alles te kunnen en willen mensen graag ieder het zijne. Ruimte willen we!! Daar horen dan veel mogelijkheden bij. Immers, zeer diverse uiteenlopende wensen moeten worden benut. 'We leven maar eens, nu of nooit, je moet alles ervaren en genieten', zeggen we dan. Grenzen verdwijnen. Alles moet kunnen. Waarom eigenlijk niet?
Nu is er de Pokémon Go -rage. Dat geregistreerd wordt wie meedoet, waar iemand is, maakt blijkbaar niet uit. Waarschijnlijker nog is dat mensen niet weten dat er ergens anderen 'meekijken', of het niet willen weten. De Pokémon punten moeten gehaald!
We denken vrij te zijn en ruimte te hebben, maar niets is minder waar. Je kunt vriendelijk doch dwingend verzocht worden opzij te gaan, omdat er ergens waar jij staat een Pokémon zit. Of je even je auto opzij wilt zetten. Je privé erf is ook al niet meer veilig. Stel dat er een belangrijke Pokémon zit. Je kunt zomaar 500 bezoekers hebben die al te graag strijden om de Pokémonfiguur. Er zijn al doden gevallen.
Dat is natuurlijk al dieptreurig als we ons bedenken dat het maar om een spelletje gaat... Een spelletje is het echter niet. Zo onschuldig en leuk als het lijkt, zo intens triest is het eigenlijk dat je je ermee bemoeit. Immers, zou je niet beter je tijd kunnen besteden aan iets nuttigs?
Er zijn vast mensen die even met je willen praten, super eenzaam thuis zitten en een gezellig momentje goed kunnen gebruiken. Er zijn vast mensen die jouw hulp goed kunnen gebruiken. Misschien zit opa of oma wel met smart te wachten op je bezoekje of hulp. Wat dacht je van je baas. Zou die er blij mee zijn jou te moeten betalen terwijl je ondertussen op zoek bent naar je zoveelste Pokémon?
Natuurlijk vinden we - slim als we zijn als het aankomt op ons eigenbelang - argumenten om Pokémon Go goed te praten. Mensen komen in beweging. Dat wil de regering graag, want bewegen geeft doorsnee toch echt meer gezondheid, dus minder ziekte, dus minder kosten. Daar is natuurlijk iets voor te zeggen.
Ook komen mensen eindelijk achter de tablet vandaan en gaan ze naar buiten. Daar volgen ook weer contacten op. Ook hier is iets goeds van te zeggen. Buiten zijn en contacten opdoen is immers fijn en goed. Maar of de contacten gericht zijn op de ander of op eigenbelang om zoveel mogelijk punten te scoren, kunnen we ons afvragen. En of onze antennes open staan voor de mooie natuur is ook maar de vraag.. We weten ondertussen dat er veel zeer onwenselijke situaties en contacten gerezen zijn rond de rage. We weten ook, dat nuttige dingen goed zijn en goed uitwerken. Dingen die niet nuttig zijn en niet goed uitwerken, zijn dus ook niet goed te noemen...
Mogelijk is ook deze rage een uitvinding van de niet-liefde, het kwade, dat altijd weer een weg probeert te zoeken om mensen te verleiden tot het doen van nutteloze zaken. Deze zaken kunnen best leuk, soms zelfs heel leuk zijn en goed en zinvol lijken.
Jonge, kwetsbare mensen worden uitgenodigd om trainer, meester te worden. Je kunt er echt wat mee verdienen. Bedrijven gaan er maar al te graag in mee en verdienen aan alles wat volgt uit de Pokémon Go. Slim...Wie wil er geen geld verdienen? Graag dan wel zo makkelijk, leuk en snel mogelijk... Je moet er geen last door hebben..
We zijn de hokjesgeest van eerder ontgroeid - dachten we - maar beseffen niet dat we slaaf geworden zijn van verkapte zinloosheid, goedgepraat door ons ego, dat altijd wel goedkeuring kan vinden omdat het immers altijd aan eigenbelang denkt en nooit aan dat van de andere, de zwakkere mens die ons gezond lijf best wel in actie zou willen zien om iets van zwaarte en moeite ontlast te worden. Hoe fijn zou het zijn om elkaar te helpen. Hoe leuk zou het zijn als we de ervaring van helpen en geholpen worden, meer zouden kunnen delen.
Hoe veel problemen zouden dan beter te behappen zijn en verminderen...
Voor veel mensen is de Pokémon Go goddeloos. Misschien is dat zo gek nog niet.
God is liefde. Iets dat zonder God is, is dus leeg. Liefdeloos. Als je het zo bekijkt, wordt er misschien e.e.a. helder. Of toch niet?
Het goede is te herkennen aan opbouw van kwaliteit van leven met ruimte voor ieders eigenheid. Het niet-goede is te herkennen aan afbreken daarvan en niet benutten van talenten en kwaliteiten. Ode aan de uitvinder overigens. Knap verstand. Maar... waar blijft het hart erin? Toch liefdeloos? Wel hart voor de zaak
( geld) , maar geen hart voor dat wat de mens echt nodig heeft?

Van harte hoop ik dat door deze rage mensen gaan beseffen dat buiten zijn, iets goeds willen gaan doen, fijne contacten opdoen, grenzen leren, een prettige ervaring geven. Misschien is deze rage een aanzet tot minder verveling en inzien dat het toch wel heel zonde van je tijd is als je je tijd, je leven en energie aan dit soort dingen besteedt. Dat zou dan het goede toch weer zijn van de Pokémon Go.
Laten we ons maar druk maken om echt punten van welzijn te scoren.
Laten we maar echt om ons heen gaan kijken waar we hulp kunnen bieden aan mensen om ons heen of weer eens gewoon echt in gesprek gaan over belangrijke dingen, echt contact hebben met je gezinsleden.
Heel veel plezier met het spel en laat het vooral een spelletje blijven en iets goeds tot gevolg hebben..We hebben het goede, het echt zinvolle heel hard nodig in de wereld.





  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post11

Achter de wolken schijnt de zon

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Sat, July 02, 2016 12:54:35
Het weer weet wat.. Voor de doorsnee Hollander is het heel normaal om een praatje te beginnen ( of gaande te houden) over het weer.
Dat komt ook omdat het weer zo veranderlijk is in ons landje. Prachtig eigenlijk dat er zoveel afwisseling is in het weer. Voor ieder wat wils en het geeft geweldige mogelijkheden. Een voorrecht om op deze plek op de aardbol te mogen leven..
Je zult altijd of voor een lange periode maar te maken hebben met - tig muggen bij een moesson, of altijd maar een jas aan moeten vanwege de kou, sneeuw moeten ruimen, ijs moeten breken, niets kunnen doen vanwege de grote hitte, of geen water hebben, of juist te maken hebben met langdurig onder water staan van land, enz. enz. We zijn tot nu toe gezegend!
Maar... er verandert iets. De zomers zijn geen zomers meer. De winters zijn geen winters meer.
Niet alleen hier, maar overal op aarde is het weer aan het veranderen. Men geeft er allerlei goede en minder goede redenen voor.

Waar ik nooit over hoor, is dat het weer in wezen een uiting, een gevolg is van iets dat in principe onstoffelijk, geestelijk is. Iets, wat in dat weer was, of dat weersverschijnsel mogelijk maakte, was dus eerder een geestelijke hoedanigheid. Noem het een kwaliteit, een gedachte, een streven, een verlangen.
Je kunt al die kwaliteiten, gedachten, streven, intelligentiesoorten, enz., zien als verschillende pogingen, om te verbinden of af te stoten. Het leven bestaat uit alleen maar willen verbinden. Dat is de grondeigenschap van al wat is!! Zo worden er al naar gelang de kwaliteit en de wil (verlangen) van iets, groepen gevormd die een gemeenschappelijke 'drijfveer' hebben om iets bepaalds te bereiken.
Dan begrijp je het al: bepaalde intelligentie wil alleen maar verbinden met het eigene, het bekende, het door zichzelf gewilde.
andere intelligentie wil verbinden met het andere, het onbekende, of soms ook onbeminde..
De eerste vorm noem je centraal, naar zichzelf gericht ( eigenliefde, ego).
De tweede vorm noem je naar buiten, op het ander, op de andere gericht
(naastenliefde).
De eerste vorm oordeelt dat dit of dat goed is en wil alleen dat sterk maken.
De tweede vorm kijkt verder dan de neus lang is en zoekt het andere om zichzelf, dus ook het andere te versterken.
De eerste vorm wil dus alleen beperkt samenwerken en de tweede vorm werkt samen met een hoger doel en heeft meer mogelijkheden.
De eerste vorm denkt meer mogelijkheden te hebben, maar bloedt doodt en lijdt door gebrek aan het andere, wat het niet wil kennen en niet wil aanvaarden, laat staan integreren. Ander woord voor deze eerste vorm is het kwade, dat lijden brengt.
De tweede vorm heeft meer mogelijkheden en ontvangt meer hulp en kan meer hulp bieden, wat groei tot gevolg heeft. Ze verrijkt zich door het andere en neemt toe aan bewustzijn, omdat het immers dat andere opneemt. Deze tweede vorm is levensvatbaar en noem je het goede, wat leven brengt.

Het leven op zich is een en al zoeken naar wat past bij mij, wat wil ik niet, wat wil ik wel, wat kan ik, wat kan ik niet, wat heb ik nodig om mijzelf te zijn of niet.
De ontdekking zal zijn: ik kan niet zonder het andere. Het andere maakt meer voor mij mogelijk, het maakt mij meer compleet, waardoor ik mijzelf kan ontplooien en meer en meer kennis opdoe en dat dus kan benutten, waardoor ik mij verrijk, waardoor anderen zich verrijken, kortom wij door samenwerking sterk en volmaakt kunnen gaan worden. Ik moet meewerken en niet tegenwerken. Ik moet verbinden en niet afstoten.
Het leven leven is dus een grote zoektocht naar verbinden ja of nee en waarmee dan wel. De wil tot verbinden is merkbaar in elektriciteit: deeltjes + en deeltjes -.
Zij trekken elkaar aan. Pas door + en - ontstaat er stroom, wat leven is.
Zo komen we bij het weer: een en al spel van samengaan en ontladen, aantrekken en afstoten..

Alles wat bestaat, bestaat omdat het iets onstoffelijks als oorsprong had. Eerst is er immers een energie, een intelligentie, een bepaalde gedachte, een idee, voordat je dat iets kunt zien.
Ook levensvormen, lichamen, zijn grote, ingewikkelde clusters van energieën die door een bepaalde aard en intelligentie samengaan, om met elkaar een hoger doel te dienen, waarbij iedere intelligentie een vastomlijnde taak heeft, naar hoe de aard, de kwaliteit, de soort, de mate van die intelligentie is. Kortom, bepaalde intelligentie werkt samen om een harmonieus geheel te vormen, waarbinnen de samenwerkende intelligentievormen elkaar dienen door ieders eigenheid te doen. Een gemeenschappelijk doel wordt hierbij voor ogen gehouden. Er is altijd een doel, omdat de bron van alle intelligentie een doel heeft. Dat doel is LEVEN.
'De Grote Geest', of te wel God, of anders genoemd 'Het Leven', De Bron is de volmaakte verzameling bewustzijn die Volmaakte Liefde is, die al wat is, 'uit' Zichzelf plaatste naar ' buiten ' toe. Dat buiten is natuurlijk geen echt buiten, omdat naast De enige, dus volmaakte Bron, natuurlijk niet nog eens iets dat volmaakt is, kan bestaan!

Allerlei intelligentie uit God trekt aan wat past of stoot af wat niet past.
In het minder volmaakt worden ( door minder van 'het andere wat niet gewild wordt', op te nemen), gaat bepaalde intelligentie minder vrij worden en zoekt het steun bij de intelligentie die hem wel zint en bekent voorkomt. Het versterkt zich, maar dan wel lokaal. Het mist veel, maar weet dat eigenlijk niet..
Uiteindelijk verzwaart zich die intelligentie door verdichting, omdat de deeltjes zich aan elkaar vastklampen ( cohesie). Er ontstaat zwaarte, gewicht.
Zo komt er een scheiding tussen allerlei soort bewustzijn, dat meer of minder zwaar wordt, meer of minder vrij en daardoor meer of minder wordt aangetrokken door de tegenpool. Daarom vallen zware regendruppels harder op aarde dan lichte druppels. Daarom waait harde wind meer kapot, enz.

Waar geestelijke intelligentie (licht in allerlei soorten ( 7 kleuren van de regenboog) ) zich verzwaart omdat het deeltjes intelligentie mist en het zich niet richt op het verbinden met het andere, ondervindt het de zwaartekracht.
Daarom verdicht dit licht zich, tot lucht.
Deze lucht verdicht zich weer tot waterdamp.
De waterdamp wordt water.
De water valt op aarde.
Er valt dus met regen als het ware licht op aarde.
(dat water in wezen licht is, is wel te zien aan de schittering van water).
Eenmaal op aarde beland, nemen allerlei levensvormen dat water ( licht, intelligentie van bepaalde soort) weer op. Dat dient als voedingsstof.
Alle organismen, hoe dan ook, hebben water, dus licht, dus levensintelligentie
(bewustzijn) nodig om er door te groeien. Het ene organisme wil meer verbinden met licht dan het andere (het ene plantje of dier heeft meer of minder licht of water nodig). Het ene organisme wil dus meer liefde ( leven, intelligentie) en heeft ook al meer liefde te bieden ( intelligentie waarvan kan worden gedeeld), dan het andere. Uiteindelijk ontstaan door ontelbare combinaties van intelligentie de speciale levensvormen die ieder weer andere intelligentie uit voeding, uit de ether, uit de aarde, uit het water, enz. opneemt om gezond te zijn , om het gestelde doel (samenwerken en hierdoor je eigen uniciteit beleven met de levensgeest als basiswil en doel) te bereiken.

Het weer, klimaat is niets anders dan talloze bepaalde soorten intelligentie onderweg vanuit de geestelijke sferen, om te leren verbinden en samenwerken. Tegelijkertijd is het de Volmaakte Geest in die intelligentie de zorgt dat die intelligentie elkaar dient. immers, de grondslag van al wat is, is het dienen, wat de grootste eigenschap is van Liefde, die tot scheppen in staat is. Liefdeloosheid (niet willen verbinden, ego) kan niet of tijdelijk en gebrekkig scheppen).
In de weersverschijnselen ( zonlicht, hagel, storm, zacht briesje, temperatuur, ijs, sneeuw, bliksem, nevel, enz. ) zien we verschillende stadia van bewustzijn onderweg in leren wat werkelijk dienen is of niet. Het is een soort gevecht, een soort reis die bewustzijn uit God gaat. Het dienen licht hierin dat ijs, water, licht, warmte, bliksem, enz. allemaal op zijn tijd, hier of daar, langer of korter nodig zijn om levensorganismen te voorzien van dat bewustzijn wat hen ontbreekt en zij kunnen opnemen middels licht in de planten, water in de bodem, energie in de omringende lucht, enz. enz.
Zonder het weer, zou er niets kunnen leven!!!

Waar de kwaliteit van intelligentie minder wordt en er meer strijd komt rond waar men in wil verbinden of niet, zal er onbalans komen in afstoten en aantrekken.
Het samenwerken wordt daarmee verstoord, waardoor het weer en de weersverschijnselen niet meer optimaal kan zijn, voor zover de Grote Geest, het Leven dat had gewild, had bedoeld om alles goed en voorspoedig voor ieder weer anders zoals het goed zou zijn, te laten verlopen!
Het is uiteindelijk de mens die bepaald hoe het weer zal zijn, al naar gelang zijn gedrag, zijn gedachten, zijn wil zijn!
Hoe meer egoïsme, hoe meer daden tegen de liefde op aarde, hoe meer eigenbelang, hoe meer ontkrachting en misvorming van de natuur, hoe meer uitstoot van gifstoffen, hoe meer uitputting, des te meer voeding, intelligentie - dus water ( licht) er naar de aarde zal moeten om het gebrekkige wat lijdt, te moeten dienen.
Wijzelf als mensheid veroorzaken de disbalans in de natuur.

Onze gedachten (geestelijk gedachtegoed), wat wij willen en wat wij als doel stellen, vormt ergens, ongezien clusters van intelligentie van gelijke soort, wat ergens samengaat en een zwaarte brengt die ergens moet landen omdat het immers zwaargeworden, aangetrokken wordt door het gelijkgestemde op aarde. Gedachten vormen dus ergens iets materiëels. Dat materiële stofje (scheikundige elementen) vormen dan talloze combi's (scheikundige en natuurkundige verbindingen, moleculen), die het weer, maar ook lichamen groot en klein, eencellig tot zeer ingenieus, met als sluitstuk van deze cyclus, de mens.
Willen we goed weer, dan moeten we ons goed gedragen.
Dan moeten we een liefdevol plan en doel hebben in plaats van een liefdeloos plan en doel.
Samenwerken in plaats van ieder voor zich, of alles voor de machtigste.
We zullen weer de Grote Geest van Liefde in onszelf moeten willen zoeken en gebruiken. Dan verbinden we ons vanzelf met wat ons in eerste instantie dom, vreemd, nutteloos, eng of vervelend lijkt. We moeten ons willen verbinden met 'het andere'. Dat is het levensdoel van al wat leeft. Waar een algje zich maar alleen met water en een beetje licht moet verbinden om te groeien, moet een mens zich met ALLES willen verbinden wat liefde is, om te kunnen leven.
We gaan dan weer meer compleet worden en zullen meer ons hart durven te gebruiken. In dat hart fluistert de Grote Geest, God, ons Geweten ons allang toe hoe het beter kan, of zou moeten... We weten het wel, maar nu nog doen!

Het weer is een afspiegeling van de kwaliteit van onze liefde.
Daar valt nog wel wat aan te doen. We zouden de wereld ermee kunnen verlossen van de vele problemen, waarbij het weer ook een grote factor is. We leven in een dynamisch geheel wat staat en valt met de mate van liefde of liefdeloosheid.
Als we ons dat weer bewustworden, zal alles beter gaan!
De zon, de bron die het leven doorgeeft, schijnt altijd nog achter de wolken van onbegrip en liefdeloosheid!

Meer lezen hierover: De weg die bewustzijn gaat, verklaring van weersverschijnselen, enz., Gera Hoogendoorn. Te bevragen: 0297-563753.


  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post10

Winkel zonder groente!

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Sat, July 02, 2016 11:49:07
Een kletsnat 1e halfjaar. Groenten gezond en wel onderweg. Dat beloofde wat te worden. Alles op orde, redelijk bij ondanks het slechte, natte weer. Dan weer koud, dan weer te heet. Het is ook nooit goed...
Toch heeft het weer er al met al voor gezorgd dat wat heerlijk stond te groeien, het niet heeft gered. Alles in het water gevallen. Aardappelen, wortels, bieten verdronken, pompoenplanten redden het deels ( tot nog toe), bonen moeten overgezaaid, oerprei kan mogelijk nog deels gered, verpootte palmkool, sla plantjes, enz. enz, zijn weggekwijd. Kortom: geen oogst dit jaar.
Wel van het vroege voorjaar capucijners, tuinbonen en peulerwten. Deze zitten ondertussen in de vriezer. Dus... er is nog wat voorraad.
We zijn aan het overzaaien geslagen. Wel laat voor de meeste groente, maar toch een kans als we een lang, goed najaar zouden hebben.
Zo zie je maar weer, een mens begint niets tegen de grillen van de natuur.
Het maakt je klein en.. je moet weer aanpassen en soms het roer omgooien.

Deze periode heeft er ook voor gezorgd dat we hebben besloten om geen groente meer in de winkel te verkopen. Punt uit!
Als we veel van iets hebben zal er aan de weg een bord staan met de desbetreffende groente of fruit te koop.
Mochten we veel te veel hebben, dan kunnen we leveren aan de voedselbank.

De winkel blijft gewoon open voor alle bio groente en fruit dat verwerkt is tot jams, enz. Ook gedroogde appeltjes, Stiense bonen, kruiden, ingevroren erwten, capucijners, enz. zullen nog steeds te koop zijn.

De seizoenstaarten blijven heerlijk aanwezig bij een kopje koffie of cappucino op het terras. Ook zijn taarten te bestellen.
We gebruiken weinig suiker en als u wilt helemaal niet!


  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post9

Werkelijk gevaar van kunstmatige zoetstoffen en suiker

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Sun, December 27, 2015 13:03:39
De wereld kampt met obesitas. Mensen worden dikker en dikker. Men heeft altijd gedacht dat dat te maken heeft met teveel inname van koolhydraten uit de voeding.Deze koolhydraten zouden voornamelijk uit vet en suiker komen. Daarom werd geadviseerd (en nog) om weinig vetten en suikers te consumeren. Light producten rezen de pan uit.ER wordt grof verdiend aan deze kunstmatige zoetstoffenindustrie. Men slikt de producten die ermee gezoet zijn als zoete koek.. Maar wat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek: mensen die light producten gebruiken hebben juist last van gewichtstoename.Ondertussen is ontdekt waarom dat zo is. Het lichaam wordt voor de gek gehouden. Normaal reageert het lichaam op inname van suiker met afname van hongergevoel. Er is een bevredigd gevoel suiker gegeten te hebben.Het gevoel voldaan te zijn is bereikt. Men eet minder.Dat is punt één.Punt twee is dat de kunstmatige zoetstoffen die chemisch in elkaar geflanst zijn, wel de zoete smaak leveren, maar niet de energie die het lichaam nodig heeft.Dat betekent dat het lichaam vraagt naar meer. Dat is het licht verslavende effect van zoete producten die gezoet zijn met kunstmatige zoetstoffen. Leegte alom, wat ergens toch nog aangevuld moet worden volgens het lichaam. Het lichaam krijgt niet het signaal dat energievoorraad is aangevuld, dus wil het nog meer energie proberen naar binnen te halen.Punt drie, en dat is nog het ergste, is dat het systeem waarbij de bloedsuikergehalte wat wel stijgt bij inname van kunstmatige zoetstoffen niet wordt verlaagd. Dat is het begin van te hoog bloedsuiker en insulineresistentie.Te hoog bloedsuiker heeft weer meer vetopslag tot gevolg. Tot een tijd terug was dat nog niet zo aangetoond. Men hield toch meer de(te hoge) vetconsumptie verantwoordelijk voor het toenemen aan gewicht, dus dikker worden. Obesitas en Diabetes type werden geprobeerd te vermijden door het advies light producten te gebruiken. Maar, hoe ironisch is het dat juist de light producten oorzaak zijn van deze ziekten en andere klachten. Daarbij is het zo dat alle chemische,dus onnatuurlijke middelen het lichaam voor de gek houden. Nog een ander nadeel zijn de meer of mindere of zelfs ernstige bijwerkingen die chemische middelen veroorzaken. Soms neem je die voor lief, omdat je immers geen andere weg kent of kiest in het proces van genezing.Dat een onnatuurlijk, synthetisch middel bijwerkingen heeft en het lichaam voor de gek houdt, geldt dus ook voor medicijnen. Er blijft altijd een leegte die het lichaam ontevreden houdt. Het lichaam blijft altijd zoeken naar de werkelijke vervulling. Het synthetische middel kan wel iets goeds bewerkstelligen, zoals vermindering van vervelende symptomen, maar... ergens zal er dus een natuurlijk, echte energie moeten komen, wil de kwaal, het onwelbevinden, de ernstige ziekte werkelijk stoppen. We komen dan al snel op het terrein van het onstoffelijke terecht als we werkelijke genezing zoeken.We zullen dan in onze behandeling de wetenschap dat er in een stof altijd een geestelijke potentie aanwezig is, die er uiteindelijk wel eens verantwoordelijk voor zou gehouden kunnen worden dat een ziekte geneest, moeten meenemen. Een echte natuurlijke stof heeft die geestelijke inhoud nog in zich. De kunst is om het juiste middel in te zetten bij de kwaal. Daar is specialistische kennis voor nodig. Gelukkig ontdekt men door kritische houding en roep om gezondere leefstijl dat niet alleen de allopatie, het reguliere circuit de wijsheid in pacht heeft.Gelukkig ontdekken kritische, bewust levende mensen meer en meer dat er meer mogelijk is met minder belastende synthetische stoffen en voeding. Gelukkig zoeken meer en meer mensen naar een levenspatroon waarbij gezonde, natuurlijke voeding weer centraal staat. Het voorkomen van allerlei zwakte en ziekte is mogelijk door het leven van een eenvoudig, regelmatig leven, waarin het nuttigen van natuurlijke voedingsmiddelen in natuurlijke hoeveelheden- uit welke groep ze ook komen - nooit een probleem kan geven, veel ongerief voorkomt en resistent maakt tegen veel kwalen en erger. Een geestelijk welbevinden, een sterke ziel is onlosmakelijk verbonden met de kwaliteit en soort voeding die een mens nuttigt. Dat er een verband tussen voeding, leefstijl en hoe je in het leven staat, hoe sterk een mensenziel kan zijn, is bewezen, alleen zijn veel mensen deze verbanden en de logica erin kwijtgeraakt of willen ze er niet aan door gewenning aan een bepaalde voeding- of leefpatroon. Als dan de wetenschap mensen eenzijdig voorlicht en zelfs probeert aan te tonen dat natuurlijke zaken onbelangrijk zijn, zelfs schadelijk zijn, of doen alsof een synthetisch middel natuurlijk is, dan ga je te ver en belast je de burger die niet zelfstandig op onderzoek uitgaat, niet kritisch is of niet kritisch kan zijn met onnodige belastende zaken die ernstig kunnen beschadigen.Zo wordt bijvoorbeeld de prima onschadelijke zoetstof stevia vermengd met schadelijke kunstmatige zoetstoffen. Op de pot wordt dan met grote letters gezet dat er stevia in de pot zit en... je koopt het, omdat je denkt dat je goed bezig bent. Maar in wezen wordt je misleid en je misleidt je lichaam... Slimme bedrijven benutten uitkomsten van onderzoek woor eigen gewin. Op een natuurlijk middel valt geen patent te nemen. Wel op kunstmatige stoffen. Door samenvoegen van natuurlijke en onnatuurlijke stoffen wordt er minder verlies geleden en meer winst behaald over het hoofd - gezondheid - van velen.. Een synthetisch, dus kunstmatig, chemisch middel heeft de geestelijke potentie niet in zich. Ook drastisch bewerkte natuurlijke middelen hebben die geestelijke energie niet meer in zich. De stof is dan ook net zo goed dood, al zal het materiële aspect van de stof nog wel functioneel kunnen zijn voor het lichaam. Toch is het lichaam niet alleen maar een zaak van materie (mineralen, metalen, hormonen, enz. enz.) Deze stoffen zijn ook weer 'lichamen'(omhulsels) van bepaalde geestelijke hoedanigheden. Dat dat zo is, is bewezen, maar nog veel te onbekend en wordt nog lang niet overal aanvaard en dus niet benut! Zolang een middel 'leeg 'is, blijft het lichaam om hulp roepen en zucht het daarbij onder de belasting van stoffen die mogelijk giftig zijn omdat ze lichaamsvreemd zijn. Ze zijn dat, zolang ze nagemaakt zijn, al is dat nog zo precies en kunstig. Ze zorgen voor beschadiging en verzwakking. Ook kan het lichaam vaak door de grote of gestage (chronische) hoeveelheid van ook nog eens vele verschillende synthetische stoffen bij elkaar, de eigen stoffen en het eigen helend mechanisme niet meer in stand houden, wat ook weer zorgt voor gebrek, dus leegte... Uiteindelijk is het zo, dat overal waar leegte is, het lichaam deze leegte probeert op te vullen. Bij gebrek aan levenskracht , waardevolle geestelijke potenties, gaan cellen proberen om maar niet uit te sterven bij gebrek aan wezenlijke voeding, woekeren. Ook de belangrijke systeemziekten en kanker zijn uiteindelijk symptomen dat er ons veel ontbreekt. We leven nu eenmaal in een consumptietijdperk waar er veel gebrek is aan wezenlijke voeding. We hebben er mee te dealen. Wel kunnen we bewust gaan worden van de kracht in de natuur en in het natuurlijk leven. Bij natuurlijk leven hoort het ook dat we gelukkig kunnen zijn in wat we voor doel houden, zien als zin van ons bestaan, goed omgaan met de natuur, zelf vertrouwen (vertrouwen in het ZELF in ons) enz. enz. Al met al geen gemakkelijke opgave. We zijn immers zoveel kwijtgeraakt aan waardevolle kennis en gebruiken. Door opeenstapeling van gifstoffen, voedingsfouten( overdaad, strenge (eenzijdige)diëten), problemen, verzwakking en ziekte, duurte, enz, worden we echter uitgedaagd om weer terug te keren naar een staat van goede geestelijke, mentale en lichamelijke gezondheid. We kunnen er mee beginnen op elk moment.We weten echt wel zelf wat echt goed of echt niet zo goed voor ons is... Wat wel heel duidelijk is, is dat ieder die een goed mens probeert te zijn, leeft vanuit zijn hart, gelooft in de kracht van dienend bezig zijn en daarin zijn talenten gebruikt, dankbaar, tevreden en eenvoudig is, sterker is naar geest en lichaam. Hoe sterker je bent, des te meer troep je kunt hebben. Als we weten dat de juiste geestelijke hoedanigheid uiteindelijk veel goed kan maken, komen we al veel verder en hoeven we niet meer zo ontzettend bezig te zijn met wat je wel of niet 'mag of moet' eten. Dat brengt een bepaalde bevrijding en voldoening wat mogelijk wel al veel leegte opvult! Mocht u geïnteresseerd zijn in de materie van zoetstoffen / suikers, kunt u verschillende onderzoeken bekijken ( o.a. Nature, 2014;314, AM J Clin Nutr, 2010; 92: 626-33, 2012; 96:552-9, Diabetes Care, 2009: 32688-94, BMJ, 2004;329:755-6, Medisch Dossier, nov. 2015, enz.).

  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post8

Angst is slechte raadgever

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Tue, November 17, 2015 19:23:45
Wat een vreselijke ontwikkelingen. Aanslagen in Parijs, vluchtelingenprobleem, oorlogsdreiging, hopeloosheid, fouten die gemaakt worden dichtbij en ver weg...
We kunnen er veel over zeggen. Maar... wat lost dat allemaal op?

We wensen ieder die hoe dan ook met al die ellende te maken heeft, gesteund zal worden door getuigenissen van hoop en troost.
Ook wensen we een zegen en wijsheid toe voor de mensen die moeten beslissen over belangrijke aangelegenheden die verregaande gevolgen kunnen hebben..

Vaak verliezen we doelen voor ogen, waardoor we doelloos worden. We kunnen dan gemakkelijk speelbal worden van emoties die ons verwarren en zwak maken.
Gevolg van het ervaren van zwakte is dan weer machteloosheid. Nog even en je denkt niet meer na, doet wat ieder doet, loopt een menigte met een bepaalde visie achterna en vergeet het om te handelen.
Handelen om een bepaald doel als wereldvrede te bereiken, is niet altijd mogelijk. Toch ligt zo'n groot belangrijk doel wel dichterbij dan we denken. We moeten namelijk blijven hopen. Uit de bij hoop behorende energie ontwikkelen zich vanzelf goede dingen. Positief blijven en proberen te bouwen op puinhopen van het verleden is niet makkelijk, maar brengt ons wel op weg naar iets beters. Dat lukt niet als we bang en onzeker worden en .... doelloos.

Een ding dat zeker is, is dat angst een slechte raadgever is.
We laten ons door angst snel intimideren, waardoor we geen plaats innemen. Gevolg is dan dat anderen de plaats wel innemen omdat zij mogelijkheden zien met de leeggekomen of leeg gebleven plek.
Het is een levenswet, orde van de natuur, dat het recht van de sterkste geldt. Waar iets niet wordt ingevuld, wordt er ook geen aandacht, dus geen energie, bewustzijn aan besteed. Er komt dan leegte en dus verval.
Het is de kracht van de natuur dat een woekerende bacterie, plant of dier die leegte inneemt. Braak liggend land wordt in korte tijd omgetoverd in een levendige vegetatie met van alles erop en eraan. Alleen... als je het laat gaat, wint het sterkste en overwoekert dat de zwakkere beplanting.
Je zult - wil je een harmonieus, mooi geheel willen - energie moeten willen spenderen.
Dat vraagt offers. Dan kun je allerlei levensvormen een kans geven.
Je staat dan als wijs mens boven de natuur en bepaalt in zekere zin hoe het landschap er uit gaat zien. Je kunt dan gaan twisten over of iets nuttig of mooi is of niet, maar je kunt ook leven en laten leven en op een andere plek iets wat jij mooi en goed noemt, scheppen...
Je kunt gek zijn op riet in de sloot. Als je echter nooit zou schouwen, dan zou je straks een moeras met overal riet hebben, maar geen sloot, dus ook geen vissen en ook geen wateropvang of waterdoorstroming. Je zult als mens iets moeten beheersen, vroeg of laat. Je zult dan wel met wijsheid moeten heersen en niet perse je eigen idee door moeten willen drammen. Een beetje riet en kans voor andere planten. Dan heb je volgens mij beide je zin...

Je ziet aan de andere kant ook weer dat mensen zich te snel willen bemoeien met iets. Je noemt iets fout, het zint je niet, bent bang dat er een bepaald overheersen komt en dát wil je dan uitroeien. Je grijpt dan te vroeg in.
Als je echter de natuur een kans geeft en het even op zijn beloop laat, zie je dat er met de tijd een balans ontstaat, waardoor er uiteindelijk een prachtig geheel ontstaat van zeer diverse levensvormen die elkaar de ruimte geven en laten...
Wat je nodig hebt is moed en geduld om het te laten gaan...
Wie bepaalt nu wanneer er ingegrepen moet worden.
Wie bepaalt hoe het eigenlijk moet worden.
Is de weg van een puinhoop mogelijk de weg naar harmonie?
Is lijden een soort noodzakelijke aanloop voor vrede?
Zou je het aan de liefde die de motor is van de natuur kunnen overlaten om het toch een goed geheel te laten worden? Hebben we dat geduld en .. dat vertrouwen wel?

We kennen allemaal de emotie angst. Ieder mens kent kleine, grote, te benoemen angsten maar ook vage en onredelijke. Vaak drijft angst mensen uit elkaar omdat mensen dikwijls een noodsprong maken uit angst, waardoor goed nadenken en rustig handelen niet meer mogelijk is.
Laat het zo zijn, dat angst mensen gaat verbinden, in plaats van afstand te scheppen.
Laat angst mensen samenbrengen en laten samenwerken, waardoor we sterker worden. Als we gebrek hebben aan vertrouwen en we zijn daarbij egoïstisch (we hebben dan teveel eigenbelangen van allerlei soorten en maten), dan worden we vroeg of laat bang en gaan we verkeerd ingrijpen..

Een kant en klare oplossing is er niet voor grote problemen als waar de wereld mee te maken heeft. Wat we wel kunnen blijven doen is geloven in de kracht van vredelievendheid en niet veroordelen. We kunnen deze krachten meenemen en toepassen, ook in een soms straf, hard beleid. Soms lijkt iets liefdeloos, maar werkt het wel goed uit! Soms moeten we durven om niet aardig gevonden te worden, willen we een goed doel bereiken.

Soms moeten we duidelijk optreden. Als een kind koekjes ziet staan en nooit hoort dat het niet een koekje mag pakken, zal het kind het logisch vinden om volgende keer ook een koekje te pakken. (voor de duidelijkheid: een kind is hier ook symbool voor iedere mensenziel die nog moet leren wat de wezenlijke kracht in hem is en moet zijn, wil hij gezondheid,welvaart en vrede kennen en scheppen). Het is nu eenmaal een drang in een kind ( mensenziel) om te doen wat het zelf wil. Dat is de drang van het ego. Het is de kunst om het kind te leren wat het is om het goede na te streven en daardoor het ego minder aandacht te geven, waardoor het minder aandeel krijgt in het verlangen dat het kind heeft. Het kind moet leren om het goede te ontwikkelen. Het goede is niet altijd wat jou of mij het beste uitkomt, maar het goede is dat wat ieder ruimte en respect geeft en dienstbaar wil zijn.
Het kind heeft regels en duidelijkheid nodig om te bepalen wanneer iets wel of niet kan of mag. Het geweten wordt zodoende stapje voor stapje sterk ontwikkeld, wat altijd in het voordeel van het kind en dus ook van een ander zal werken. Het geweten bepaalt dan de plaats die het kind inneemt. Als geweten zich anders heeft gevormd, of zelfs niet, dan is het vechten tegen de bierkaai. Het ego - het eigenbelang gaat dan altijd voor op hoger belang te ontwikkelen wat de liefde wil Wat dan?
In ieder mens zit een kiem van geweten dat laat weten dat iets wel of niet liefde is. Dat geweten kan niet goed gevormd worden, als het ego teveel aandacht krijgt en altijd zijn zin krijgt..
Mensen zijn dan goede dingen fout en foute dingen goed gaan vinden. Als andersdenkende kun je daar vaak niet tegenop..
De enige wijze waarop mensen iets anders kunnen leren, is door voorbeelden te krijgen van hoe vreselijk pijn iets kan doen, wat je een ander deed of toedacht.
Dat laatste is dan soms een (laatste) leerschool, waardoor mensen uiteindelijk gaan inzien dat iets anders dan zij dachten, ook, of juist waardevol en goed kan zijn. Soms leert een mens door lijden pas, hoe je vrede kunt bereiken.

Het is van groot belang om niet te schieten in veroordeling van bepaalde groepen mensen. We moeten onszelf trouw blijven en blijven geloven in de kracht die liefde heeft, of anders gáán geloven in de kracht van de liefde die overal toch nog in goede bedoelingen en hoop in mensen aanwezig is, zij het als een kleine kiem.
Deze kiem kan groeien. Misschien wel door gevoelens van verdriet en machteloosheid waardoor we elkaar gaan opzoeken en we weer door saamhorigheid sterker worden. Misschien is het elkaar nodig hebben wel de oplossing. Niet ieder voor zich doelen en doeltjes nastreven, maar in alle doelen één gemeenschappelijk doel hebben, wat we een beetje uit het oog verloren zijn: verdraagzaamheid en staan voor wat je beweegt: liefhebben in de kleine of grote doelen die we ons stellen. Samen willen werken. Dienstbaar willen zijn. Elkaar weer opzoeken en steunen, al ben je bezig met je eigen doel. Niet je krachten bundelen in verzet tegen iets of iemand, maar in hoop op beterschap en door de zure appel heen bijten, elkaar steunen en aansporen te blijven geloven in het goede dat wil groeien.
Dat willen groeien is een belangrijkste eigenschap van liefde, waaruit ieder mens gebouwd is.
Zonder de kiem van liefde in ons, gaat inderdaad alles kapot. Laat het dan niet de liefdeloosheid zijn waarin we geloven of gaan geloven, omdat deze kracht ( ogenschijnlijk) lijkt te winnen.
Nee, dat is uiterlijke ( tijdelijke ) schijn. Binnenin die ellende is er de roep op gerechtigheid, wat hunkering naar liefde betekent.







  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post7

identiteit verkwanselen gaat ruimte aan watniet goed is

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Sat, April 04, 2015 09:33:05

IDENTITEIT VERKWANSELEN GEEFT RUIMTE AAN WAT NIET GOED IS

Blog www.inner-art.nl april 2015

De Bijbel is nog steeds - al willen we dat niet en denken we er heel anders over - de grondslag van wetgeving, maatschappij en cultuur. Alle waarden, normen, grenzen, wetgeving, onderwijs, sociale structuur, zijn gebaseerd op de goede adviezen die de Bijbel aan de mensheid heeft gegeven. Zeker is de Christelijke leer de grond van de Nederlandse staat. We kunnen allerlei negatieve zaken hebben beleefd in de geschiedenis en in onze opvoeding, door bijvoorbeeld begrip, verkeerde intenties, verkeerde uitleg van hetgeen de Bijbel ons adviseert, maar moeten daarbij niet de goede en noodzakelijke, wijze adviezen in de Bijbel genoemd, in de wind slaan.

De Bijbel adviseert bijvoorbeeld trouw te blijven aan je identiteit. Het unieke in een persoonlijk mens, cultuur, groep, ras, volk, is er niet voor niets. Dat eigene voor ieder mens, voor ieder volk of ras specifieke is een uiting van de veelzijdigheid, het eindeloze van de Liefde die God, de bron van het leven, is. De gehele mensheid - en nog veel dat de mens niet kent - vormt het natuurlijke lichaam van God, waarbinnen alles op complexe wijze goed en geolied verloopt, als het hart van die machine, dat lichaam maar kan werken volgens liefde, wat de olie vormt in die machine, waardoor het kan functioneren en groeien. Het is er allemaal om aan te geven hoe veelzijdig, bijzonder, wonderlijk de Liefde in meer en in mindere mate een mens kan bewegen om dat unieke dat hij is, te zijn. Dat unieke wat een mens die ergens geboren wordt, heeft, vormt het unieke van het gezin, de familie, groep, volk, ras waartoe hij behoort. Een mens is de basisbouwsteen die dat eigene aan dat volk, dat ras geeft. Dat eigene is gelegen in geestelijke bouwstenen van intelligentie die ieder mens bij zijn geboorte meekrijgt. Die bouwstenen zijn afkomstig uit intelligentie, materie die via generaties doorgegeven worden binnen dat ras en volk. Ook tradities, voorkeuren, diepgewortelde wijzen van leven en overleven gaven het unieke vorm. Saamhorigheidsgevoel en trots te horen tot die groep zorgen ervoor dat je bij je groep wilt horen en de groep helpt met wat er te doen valt. Je hebt de vanzelfsprekende drang in je om elkaar te helpen. Je versterkt elkaar daarmee. Dat geeft ieder een van nature goed gevoel van tevreden zijn en support. Het 'ons en wij ' gevoel. Daar is niets mis mee...

De Bijbel gaf richtlijnen om verzwakking, verdeeldheid, verlies van welvaart, ongelijkheid, ziekten en allerlei andere ellende voor ieder persoonlijk mens, maar ook voor de groep, te voorkomen.

Voor ieder was er naar aard en wezen, afkomst en volk een richtlijn om b.v. middels bepaalde tradities, talenten ervoor te zorgen dat dat unieke goed bewaard werd en.. beschermd.

Uiten van dat unieke is mogelijk door het eigene te herkennen, sterk te laten worden en te uiten in allerlei beroepen, handelingen, hobby's, kunstvormen, enz., waarmee jezelf maar ook anderen gediend kunnen worden. De natuur, gewassen, mogelijkheden van een groep, land, volk maakten die talenten weer sterk. In ieder land, iedere plaats op de wereld zijn immers weer unieke dingen, mogelijkheden die de mens die daar woont, kan benutten. Zo dient ieder volk het andere, door b.v. te leveren, te laten zien, wat die ander niet kent, niet heeft, maar wel kan gebruiken. De visser vangt de vis. De timmerman bouwt de boot, de ambachtsman maakt het net, de handelaar zorgt dat de vis op bestemming komt, de bank zorgt voor de juiste valuta, de douane controleert op juistheid, de herbergier zorgt voor overnachting op de lange tocht, de politie wijst de weg, de kok maakt de vis klaar, de schoonmaker ruimt de rommel op en het kind eet de vis. Heb je ergens geen vis, kun je deze erheen brengen. De ander brengt er iets anders voor terug. Zo werk je samen en vormt ieder een schakel in het geheel en doet naar aard, wezen, voorkeur en kunnen. Zo helpt ieder de ander vooruit. Je dient elkaar in liefde en respect en wilt niet meer dan nodig is en doet niet meer dan past...

Dat het moet gaan om liefhebben zoveel je kunt, bij dat doen, zoeken, uiten, vormgeven, sterk maken en delen ( geven en ontvangen) van dat eigene, is de hoofdzaak. Dat is het meest dringende advies dat de Bijbel ons geeft. Immers, zonder liefhebben, wordt het een rommeltje. We krijgen dan niet de ruimte die we nodig hebben, maar beperking.

Door ontevredenheid, egoïsme ( dus liefdeloosheid) verleg je onnodig grenzen en ontneem je ruimte aan anderen. Je gaat dan immers over grenzen heen om het eigene overal neer te zetten, ten koste van het eigene van andere mensen.

Dat kan vreselijke situaties en lijden in de hand werken. Dat de mens vrij is en moet blijven om het eigene naar buiten te brengen en te versterken, is ook in de Bijbel uitgelegd. Geen mens heeft meer rechten dan de ander. Immers, iets zou geen liefde zijn als je vindt dat je meer rechten hebt dan een ander en jou stempel maar overal kunt opdrukken. Mensen zijn niet te dwingen, want het eigene wordt daarmee - als het geen liefde is - een gevaarlijk iets, dat ten onrechte versterkt wordt. Immers, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Met andere woorden, hoe sterker je zegt dat iets niet goed is, des te sterker de ander wil laten zien dat het wél goed is... We krijgen vervolgens krampachtige situaties van 'ik heb meer kansen, rechten dan jij....'. Met alle gevolgen van onrecht, armoede, verdeeldheid, in het persoonlijke leven van alledag, maar ook in het leven van groepen, culturen, rassen, volken.

Zoeken, vormgeven, uitbreiden van het eigene, unieke is er dan niet meer vanuit vrijheid , ruimte laten en dienstbaarheid, maar vanuit angst, hebberigheid, verkeerd begrip van wat zinvol en goed (en dus liefdevol) is.

Hier - dus uit egoïsme - ontstaan alle uitwassen van een liefdeleer, die ooit bedoeld was om vrede te scheppen en te houden....

Nederland is net als andere landen groot of klein, een unieke samenleving met bepaalde talenten, aard en wezen. Dat bij elkaar zorgt voor een gevoel van samenhorigheid. Je vormt een grote groep op grond van bepaalde 'roots', die bekend , bewust of vaak ook onbewust worden beleefd en gezocht. Toch valt er veel niet te verklaren, uit te leggen, te beredeneren, als je vraagt waarom iemand nu echt een Nederlander is en wil zijn en wat hem bijvoorbeeld onderscheid van iemand die in tot een ander volk behoort. Geaardheid, wortelgevoel zit in je genen. Het is bepaald door een wezen, intelligentie van bepaalde soort die voor ieder volk weer anders is! Friezen hebben een andere aard dan Limburgers, ons allemaal welbekend.

Dat is juist bijzonder. Dat mag gekoesterd. Stel je voor dat het overal in een land hetzelfde zou zijn. Waarom zou je dan op vakantie naar een andere provincie gaan? Door het eigene van een streek heb je juist uitwisseling. Toerisme is daar een mooi voorbeeld van.

Het eigene is vertrouwd. Daar voel je je goed bij. Dat geeft veiligheid en een bepaald gevoel van niet te hoeven uitleggen, gekend, begrepen te worden zonder woorden... Daar wil je dan ook vaak graag verblijven en zelfs wonen. Je zoekt elkaar op en voelt je een vreemde eend in de bijt, als je moet wonen op een plaats waar waarden, normen, het eigene voor jou totaal vreemd is of niet verenigbaar met wat jij hoopt te beleven, en hoopt te vormen.... Voor even vind je iets anders wel leuk en interessant, maar erin leven, er wonen, er deel van uitmaken of zelfs een ander staatburgerschap aannemen, is wel heel wat anders....

Het is de liefde die je doet samenzijn met mensen die jou helpen om het eigene in jou te uiten. Kortom, je voelt je thuis, daar waar jij ruimte krijgt om 'je ding te doen'.

Anders is het als zo'n groep mensen waar jij toe hoort, zich zou voegen bij een andere groep. Je vraagt je dan af of jij ook wil meegaan, of dat je trouw wilt blijven aan wat eerder belangrijk voor je was. Je wordt vast onzeker, voelt je in de steek gelaten en gaat zoeken. Hopelijk met liefde en begrip, maar misschien ook wel met angst en boosheid omdat je basis van zekerheid, vertrouwdheid, veiligheid in gevaar komt. Misschien begin je wel te vechten voor je eigen plekje.

Als de ander dat ook gaat doen en er ontstaat zelfs nog minder ruimte, omdat immers ieder zijn eigen ruimte gaat innemen en afbakenen, krijgen we twee kampen tegenover elkaar. We zien dat in het groot en in het klein.

Het is een ongewenst gevolg van verliezen van identiteit, als er ergens waar gezocht wordt en geprobeerd wordt zich te uiten, tekort aan respect en liefde is voor het eigene van de ander.

Er zijn natuurlijk allerlei redenen waarom mensen grenzen willen verleggen. Het is immers als het goed is, weer de liefde die de grondslag vormt van al dat zoeken en drang zich te uiten. Toch is er ook een gevaar. Iemand kan vinden dat hij de waarheid in pacht heeft en daarmee alles willen doen omdat ' zijn zaak de goede is en dus verspreidt moet worden'. Het goede moet bevochten worden vindt men... Dat is goed, maar... dat andere is ook goed. Hoe moet het nu verder? Waar trekken we grenzen in het grenzen verleggen, ruimte van anderen innemen en sterk worden?

De Bijbel geeft ons de grenzen aan, of we dit nu willen of niet. Alleen... is dit ons wel goed uitgelegd zoals het door de liefde is bedoeld, of is dit uitgelegd met belangen en visie van mensen die er allemaal weer wat anders van denken en vinden en hebben we daarom soms ruimte gegeven aan groei van meer en meer onduidelijkheden, verliezen van identiteit, waardoor we nu naarstig op zoek gaan naar wat er nog te redden valt of laten we een andere identiteit dan maar de ruimte omdat het beter is dan wat we zelf hebben of is dit zelfs niet meer te stoppen omdat wij zelf niet meer in onze eigen identiteit geloven ? Hebben we deze identiteit eigenlijk wel behouden? Hebben we deze niet op de tocht gezet door al het andere maar goed te vinden en over ons heen te laten komen? Misschien dan wel vanuit de gedachte dat 'alles moet kunnen', het discriminatie zou zijn om dat andere niet toe te laten, angst te behoudend gevonden te worden of intolerant.... ?

Alleen in de Bijbel vinden we de grondslag voor een gezonde samenleving in het klein of groot. De Bijbel geeft allerlei adviezen om het eigene te behouden en... de ander de ruimte te laten om het zijne te behouden.

Daar komt dan nu de mens die het beter lijkt te weten. Hij denkt dat vrijheid ligt in expansie en sterk worden. Hij denkt dat vrijheid, meer mogelijkheden, liggen in het zich vermengen met andere denkwijzen, culturen, rassen, of zelfs religies. We geven ondertussen al het meest eigene op en zoeken roots die we gaandeweg niet meer willen, niet meer herkennen en kwijtgeraakt zijn door vermenging en verregaand opgaan in andere zaken, rassen, riten, gewoonten, enz. Het is het kip en ei verhaal.

Door het ene vormt zich het andere. We zijn ontevreden geworden, leiden gebrek van wezenlijke welvaartbrengende activiteiten, zoeken scholing die ons lang niet altijd past uit angst misschien om er niet meer bij te horen, willen interessant doen door andere dingen eigen te maken die ons in wezen niet passen, hebben het niet door dat we door die aanpassing er niet altijd gelukkiger op worden, we gebruiken onze talenten niet, of teveel voor eigen gewin, materiële doelen, doen wat ons lijf wil en luisteren lang niet altijd meer naar de stem van het meest eigene - de liefde - in ons hart die ons zou houden aan het vormgeven van het meest belangrijke: dienstbaarheid met behulp van onze eigen wezen - de liefde - die ons alles geeft wat we nodig hebben om gelukkig te zijn en gelukkig te maken... We hebben het meest natuurlijke, het meest ware in ons dat ons alles zou bieden. Het is de Liefde die God in ons is. Deze helpt ons grenzen te behouden en te verleggen, zonder dat anderen daar de dupe van zijn. We zijn een beetje veel verloren onszelf neer te zetten zoals we bedoeld zijn. Alles wordt eenheidsworst. Het unieke van onszelf, van onze groep, van ons dorp, van ons land, ons volk, onze plaats in de wereld dreigt ter ziele gegaan.

De Bijbel gaf om dit te voorkomen duidelijke richtlijnen: Blijf jezelf. Wees tevreden. Haal wat jij niet hebt, bij de ander zolang dit zinvol is en beiden dient, maar buit niet uit en vraag je af of je het wel echt nodig hebt. Hij kan jou helpen en jij hem. Blijf waar je bent. Het is de plaats die je dat zal geven wat je nodig hebt, omdat jij juist jij bent en woont waar je woont. Je denkt soms wel dat het beter kan, anders moet, maar dat is lang niet altijd de liefde in je die je dit zegt of laat voelen. Het is vaak je ontevredenheid, je niet willen, je nieuwsgierigheid die je wil uitdagen om je afkomst te verloochenen en grenzen zover te verleggen, dat je je roots kwijtraakt en je identiteit gaat verliezen. Dat komt vaak omdat je geen liefde hebt ontwikkeld voor dat wat jou tot jou maakte als onderdeel van een gezin, gemeenschap, dorp, provincie, land, volk, ras... Je hebt geen gepaste trots en saamhorigheid ( je hoort bij elkaar) ontwikkeld. Misschien was je juist wel hevig teleurgesteld en schaam je je zelfs wel voor je afkomst, het nest waarin je geboren bent, de school waarop je gezeten hebt, je familie, je dorp, je land, je volk, je ras. Dat je dan op ander gebied het geluk gaat zoeken en denkt daar te vinden is je goed recht, maar leidt vaak tot nog meer onduidelijkheid, ontheemdheid, verlies van eigenheid, zonder dat je dat door hebt, omdat je immers 'daar' ogenschijnlijk meer ruimte hebt en gekend wordt. Zonder gevoel van saamhorigheid leeft je dan te midden van een groep van wie je gemakkelijker idealisme en streven kan overnemen. Je bent immers ontheemd. Zonder werkelijk thuis.

Soms ziet men pas na generaties dat veel is kwijtgeraakt bent van wat er eerder was. Veel van het eigene is dan opgegaan in de gewoonten en gebruiken van die andere groep. Soms gaat het om wat onbelangrijke zaken, maar al met al worden zaken uitgehold en minder passend voor het gewenste unieke wat er nog wel is.... Je eigen identiteit is dan verkwanseld. Opgegeven uit gebrek aan interesse, begrip en inzet. Dat 'het zoeken bij de ander' natuurlijk ook juist goed kan gaan zal duidelijk zijn. Maar er moet dan wel liefde voor de zaak zijn en geen haat, angst of vlucht en boosheid of onverschilligheid betreffende je eigen afkomst..

Er is een weg uit dit doolhof van proberen te ontworstelen aan wat je eerder leek meer geluk en vrijheid te geven. Aanvaarding dat je gewoon 'die en die' bent met prachtige unieke talenten die je identiteit vormen binnen een grote identiteit van gezin, een nog grotere identiteit van land, volk, ras.

Je mag er trots op zijn en zorgen dat jij en anderen er trots op blijven. Je hoeft je groep nog niet gedag te zeggen of te veroordelen, al was het er niet zo geweldig, bevielen je bepaalde zaken niet, of was het er ronduit slecht. Ook bij de ander is er weer iets wat minder fraai is... Bij de buurman lijkt het gras altijd groener...

Verkwansel niet wie je bent, maar stel je dienstbaar op om die identiteit te bewaren. We dienen er immers elkaar over de hele wereld mee. Wat zou het voor zin hebben als wij hetzelfde worden als een ander volk en diens gebruiken, cultuur, religies of levensbeschouwingen overnemen???

Dat is een gevaar wat ons besluipt. Laten we trots zijn op wie we zijn en ondertussen elkaar ruimte geven om samen te leven, te leren van elkaar, maar niet elkaars identiteit overnemen of opdringen.

Waar grenzen worden opgeheven, wordt er automatisch ruimte gegeven voor het andere. Daardoor moeten we dan niet de ander de schuld geven dat hij zijn identiteit sterk maakt. Het is natúúrlijk dat ruimte die wordt vrijgegeven, wordt ingenomen door het sterkere. De Bijbel heeft ons er voor gewaarschuwd...

Zorg ervoor dat die ruimte bij jou blijft. Vul het in met jouw waarden, normen, talenten en daden uit liefde. Dat vraagt om een actieve houding. Niet een houding van: het maakt toch allemaal niets uit, of stoor mij niet in mijn leven, laat me met rust'.

Dat geeft vanzelf een goede sfeer en vorm, waardoor een andere identiteit niet meer ruimte kan innemen dat er is! Waar iets is, kan nooit op dezelfde plaats iets anders tegelijkertijd zijn!

Waar kies je voor is de vraag?

Je eigen identiteit en dus ruimte om dat vorm te geven verdwijnt als jij er niet voor staat omdat je geen waarde hecht aan het unieke dat jij te bieden hebt.

Mopper dan niet dat anderen die wél staan voor hun gedachtegoed, voor hun unieke aard en zaak meer ruimte krijgen dan jij!

Volgens de Liefde is er voor ieder ruimte om het eigene uit te drukken zoals de liefde dat in die persoon wil. Waar ieder de wet van Liefhebben volgt, zal er een prachtige samenleving mogelijk zijn van ontelbare unieke mensen met eindeloos unieke, bijzondere, wonderlijke uitingen van hun aard, talenten, leefstijl, cultuur waardoor ieder ander wordt gediend in plaats van opgeofferd.

Liefde stelt in staat te verwelkomen maar ook grenzen te trekken en op te komen voor het eigene.

Het meest wezenlijke van ieder mens is zijn identiteit in de Liefde. Die moet niet verkwanseld worden. Het is immers dan de niet-liefde die dan gaat regeren, met alle gevolgen van dien. Het wordt tijd dat we het dichterbij zoeken ( in onszelf) en... daar werken aan sterk maken van wat de liefde wil. Dan zal de vijand (niet liefde) niet binnen kunnen komen....

Gera Hoogendoorn-Verhoef,

Inner-Art, Vuurlijn 36, 1424 NS De Kwakel. 0297-563753



  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post6

HEMEL EN HEL

Blog Inner-ArtPosted by Gera Hoogendoorn Tue, January 06, 2015 10:07:48

HEMEL EN HEL jan. 2015

Er is nog steeds veel onduidelijkheid rond hemel en hel. Vanuit de kerken is vooral uit vroege middeleeuwen angst gezaaid dat je in het leven vooral als doel moest hebben de hel te vermijden en alles te doen om in de hemel te komen. Je zou de hemel pas kunnen bereiken als je je aan diverse rituelen zou houden. Je zou daarbij volgens bepaalde leer die hemel kunnen verdienen door veel geld te betalen, of martelaar te zijn. Goede mensen wisten dat hemel bereikt zou kunnen worden door Gods wil te doen. De wil van de liefde dus. Men begreep nog dat hemel en hel 'plaatsen' van liefde met een bepaalde kwaliteit waren. Later kreeg men een beeld van een straffende, zich wrekende God die met liefde zou doorverwijzen naar de hel waar een mens faalde in liefhebben. Er zou dan in de eeuwigheid geen redding meer zijn en men zou 'branden in de hel', als je het op aarde niet had gehaald.

De hel lag meer binnen bereik en paste meer bij de mens die het dierlijke in hem wilde volgen. . Hel zou je bereiken door alles te doen wat God verboden had. Een mens kwam - als het lag aan bepaalde kerkgeleerden, kerkdienaars - al snel in de hel, of juist nooit als je maar deed wat de heren van gezag wilden dat je deed. Ze beloofden hemel, verwezen mensen die hen welgevallig waren ernaar toe en verklaarden mensen heilig als ze vonden dat ze naar menselijke ( hun) maatstaven een goed leven geleid hadden. Dat wat goed was, lag soms aan wat de denker, de kerkvader zelf zag als behorend bij hel of hemel.

Mensen zijn immers geneigd veel kromme dingen recht en rechte dingen krom te praten, al naar gelang het ons uitkomt of geleerd is. Zo zijn er veel ( voor) oordelen en kunnen we heel wat vreemde zaken, denkwijzen, handelingen om in hemel en hel te komen, goedpraten of juist ook niet.

De mens is sinds lange tijd zó in zijn denken komen te zitten, dat hij geestelijke taal niet of nauwelijks meer kan begrijpen. Hemel en hel zijn immers geestelijke begrippen. Hemel en hel zijn niet bedoeld als letterlijke, materiële ( verblijfs) plaatsen, maar als geestelijke sferen die bepaalde kwaliteit van liefde of niet-liefde aangeven. Het zijn plaatsen ( hoedanigheden) die een ziel zich heeft verworven, door er voor te kiezen ja of nee. Een ziel die werkelijk voor iets kiest, zal er haar best voor doen en in handelen haar doel duidelijk en dus eerlijk laten zien.

Hemel is een staat van de ziel waarin deze liefheeft en het goede dus wil en doet.

Hel is een staat van de ziel waarin deze niet liefheeft en het goede dus niet wil en niet doet.

Een ziel die nog twijfelt en nog niet een bewuste keus gemaakt heeft, zal de ene keer dit en de andere keer dat doen en navolgen en steeds een andere weg zoeken en bewandelen die hopelijk leidt naar meer voldoening, geluksbevinden en welvaart. Dat zij zoekende is, zal zich uiten in meer of minder pech. Dat hoort bij het leven. Het onderweg zijn in het leven brengt en geluk en pech met zich mee. Zo is dat te midden van een combinatie van geestelijke en materiële hoedanigheden. Daar kan geen mens omheen.

De ziel die niet twijfelt en van nature het goede zoekt en doet, zal een leven kennen dat niet altijd eenvoudig is. Zij roeit immers vaak tegen de stroom van gevestigd, heersend denken en handelen in en verklaart zichzelf daarmee nogal eens de oorlog. Deze 'oorlog' kan strijd en narigheid daaruit zijn die voortkomt uit het anders willen doen dan het 'de wereld' ( de liefdeloze mens, de materiële kijk op het leven, het egoïsme) uitkomt. Het kan zelfs zijn dat deze mens uitgestoten wordt of een underdog, waarbij zijn goede streven niet uit de verf komt of zelf verhinderd wordt. Deze mens beleeft dan hel op aarde, maar.... heeft wél de hemel ( al ) in zich, door trouw te zijn aan het goede gevoel dat zijn hart hem aangeeft!

Zo kunnen er ook zielen zijn die in de wereld alles lijken te hebben, alle macht hebben, alle wijsheid lijken te hebben, steeds op hun wenken bediend worden. Het lijkt alsof zij het gemaakt hebben. Zij dienen in werkelijkheid hun eigen egoïsme en hoogmoed en lijken hemel naar wereldse maatstaven te ervaren, maar beleven in zich - zij het verstopt onder veelvuldig genieten van luxe en welvaart - de hel . Wat zij in wezen missen - gebrek aan zelfrespect, liefde, bevestiging, enz. - proberen zij te sussen met allerlei ( verdovende middelen) , waardoor het beleven van wat werkelijk wordt gemist, niet wordt gevoeld.

Er zijn ook mensenzielen die nog zo weinig liefde hebben - misschien wel omdat zij nooit ervaren hebben wat liefde was - dat zij ieder willen kwetsen die het wel goed meent, waardoor zij hel op aarde veroorzaken en de hel in zichzelf laten groeien. In een poging het goede de kiem te smoren, doden zij alle vermogen tot liefhebben in zichzelf en de ander, waardoor zij hel beleven en rondstrooien.

De ziel die door allerlei levenslessen -waarin telkens weer duidelijk wordt dat het gaat om dienende liefde, die ruimte voor ieder schept - kansen krijgt om zijn begrip van wat werkelijk liefde is, bij te stellen, kan hierdoor het oude achter zich laten om het nieuwe dan alsnog vorm te gaan geven.

Hij vergeeft de ander en zichzelf en start op een meer liefdevolle wijze met leven. Deze mens ontwikkelt gaandeweg de hemel in zichzelf, omdat hij meer en meer begint te luisteren naar de liefde in zich, in plaats van naar de pijn, wrok, haat en angst. Hij maakt dan dus de geest van God in zich groter. Dat is wat de Bijbel bedoelt met 'naar de kerk gaan om Gods woord te horen'.

De voorganger is de stem van het eigen hart of dat van de andere mens die in werkelijke liefde spreekt en handelt. De kerk is je eigen hart, je eigen gezin, dorp, genootschap, groep, waar die liefde als stem heerst. Je staat elkaar dan bij om elkaar goed te doen voelen, zoals dat mogelijk is en ook steeds meer mogelijk wordt. Dat is de kracht van liefde waar de Bijbel over spreekt. De mens ervaart hemel op aarde, waar liefde regeert. Daarom zegt de Bijbel dat in de kerk, God woont. Het is zijn tempel, zijn woonplaats. Een teken van nabijheid van God is het beleven van vrede. Dat klopt. Een mens die zichzelf, de stem van God in zich trouw blijft, kan te midden van de grootste ellende sterk en rustig blijven....

Het gaat dus niet om een uiterlijk gebouw, waar de hemel te vinden zou zijn, maar om je eigen hart, je eigen leefgemeenschap groot of klein, waar de Liefde heerst en deze tot voorbeeld is en wordt genomen en voorganger is van de gemeente die de baas is en de weg wijst... De liefde gaat dan dus de gemeente voor, waardoor anderen vanzelf volgen omdat zij gehoorzaam willen zijn aan de voorganger van wie ze herkennen dat deze waarheid predikt en doet.

Iedere ziel heeft het vermogen tot liefhebben in zich. Iedere ziel komt voort uit de zuivere liefde die God wordt genoemd. Deze geest van zuivere liefde leeft in ieder mens. Alleen is deze geest op de achtergrond aanwezig in de mens. De ziel is het karakteristieke, dat wat de persoonlijkheid van de mens vormt. Deze ziel van ieder mens is uniek en dient zich op te trekken aan wat de Geest van God, de liefde in hem wil en adviseert.

Het lichaam van de mens voert dan als het goed is uit wat de ziel en de geest in de mens samen willen.

De mens vormt dan een heilige drie-eenheid die zoveel mogelijk geluk en gezondheid mogelijk maakt. Het gaat hier om een heilige = heelmakende ( heil = gezondheid, heelheid) drie-eenheid, waarbinnen dus ziel -geest - lichaam samenwerken met als doel een gezond lichaam

( gemeenschap) te ontwikkelen.

Waar de mens - die de vrije wil heeft - het verkeerde kiest, kiest deze mens er voor om te doen wat zijn lichaam wil. De ziel is dan soms - vaak onbewust - slachtoffer van wat het lichaam wil. De ziel volgt deze drang van het lichaam en wordt slaaf van wat het lichaam wil. Het lichaam wil het meest materiële, dierlijke, tijdelijke dat een mens kan willen. De ziel die het goede vast wel wil, maar zwak is, wil vaak wat het lichaam, als ze bemerkt dat dat wel goed lijkt te bevallen. Ze merkt pas helaas vaker dat dat wat gewenst werd tijdelijk is en haar zwak maakt. Het lichaam kan ziek worden. De ziel wil dan uiteindelijk wel na veel narigheid terug naar iets dat meer rust, tevredenheid en vrede geeft, maar heeft zich dikwijls niet geoefend in het zoeken en vinden daarvan. Daarom staat ze nogal eens geestelijk gezien in de kou en vult het gemis op - dat vroeg of laat wordt gevoeld - met allerlei surrogaten. Dat verzwakt haar toch nog weer, waardoor ze het lijntje met de geest meer en meer verliest. Ze stopt dan met vertrouwen in zichzelf - trouw zijn aan de liefde in haarzelf - , waardoor ze het meer en meer moet hebben van wat anderen van haar willen en zeggen dat goed is. Ze wordt meer en meer slaaf van 'de buitenkant', waar het geluk en gezondheid toch echt niet liggen.

Ze beleeft dan in haar idee hel en beseft niet dat hemel veel dichter bij is en ervaren kan gaan worden door (eindelijk, alsnog) trouw te worden aan haar eigen geest die de echte waarheid verkondigt in wat goed is om zichzelf te kunnen zijn zoals die geest van waarheid en liefde ( God) dat voor haar heeft bedoel en nog steeds bedoelt! De ziel weet door gebrek aan trouw zijn aan zichzelf

( zelfvertrouwen, trouw zijn aan de waarheid in haar) niet meer zo goed of helemaal niet meer waar het om gaat en roept vertwijfeld naar hulp die van buitenaf wordt gezocht maar niet in zichzelf gekend en dus aangeboord wordt... God komt zodoende ver weg te staan, onbereikbaar en wordt niet meer in de stilte van het eigen hart gezocht, laat staan gehoord en ... gevolgd.

De kunst is het , dat de ziel zich bewust wordt van zichzelf en begrijpt dat er een hoger doel te dienen valt, namelijk de geest in zichzelf. Deze geest weet namelijk ALTIJD wat het juiste is en zal ALTIJD adviseren - als de stem van het geweten - in wat je beter kunt doen of beter kunt laten.

Deze stem is alleen op de achtergrond aanwezig. Zou deze stem zich opdringen, dan zou de mensenziel niet meer vrij zijn om zelf een keus te maken. Hij zou dan immers gedwongen worden om te doen wat zijn hart hem vertelt. De mens zou dan een machine, robot worden en niet uit eigen vrije wil een keuze maken. De ziel zou dan niet meer uit eigen wil kunnen scheppen en zeer ongelukkig worden. Hij zou zijn unieke zijn verliezen. Daardoor zou ieder hetzelfde willen en doen en zou niemand meer kunnen leren, delen, ontvangen. Het leven zou voor de Liefde in ieder mens een regelrechte ramp zijn en totaal zinloos. Immers het gaat er juist om, om het unieke te beleven, te delen, te laten groeien, waardoor er een harmonieuze samenleving zou bestaan, waarin ieder het zijne kan doen, waarmee een ander weer gediend zou zijn.

De ziel die ervoor kiest - omdat zij dat wil - om het goede te doen, zal het goede in haar hart geloven er naar luisteren en het proberen in de praktijk te brengen. De ziel zal dan vanzelf met de tijd ontdekken dat het hart gelijk heeft, al betekent dat niet per definitie en gemakkelijk, luxe leventje!

De ziel die haar hart volgt, zal gemakkelijker haar lichaam onder controle kunnen houden en de surrogaten die het lichaam vaak vraagt, niet nemen. De ziel zal meer en meer sterk worden om de verleidingen van materie en van haar eigen lijf te weerstaan.

De ziel werkt hiermee aan een sterkere verbinding met haar geest in haar, waardoor ze sneller de stem van haar hart opmerkt, steeds meer het goede in de mensen en dingen om haar heen opmerkt.

Ze ervaart dan dat ze er de kracht voor heeft om dat goede te doen en te zoeken in de omstandigheden van het leven. Deze ziel ervaart hemel, al is het leven niet altijd in harmonie om haar heen.

De staat van de ziel waarbij ze kiest wat de materie, de niet-liefde en haar lichaam willen, noem je hel. De staat van de ziel waarbij ze haar geest volgt en hier vanuit handelt, noem je hemel... Hemel en hel zijn dus staten van bewustzijn, waarbij wel- liefde of niet- liefde worden gezocht en gedaan.

Het zijn dus verblijfsplaatsen ( bewustzijnssferen) van de ziel.

Een mens kan dus hemel ervaren te midden van een hels bestaan, of te wel geluk ervaren, al zijn diens omstandigheden soms verre van ideaal. Zo kan iemand jou even aandacht geven en je een mooi moment bezorgen, waardoor je toch weer wat moed hebt, al verandert je wijze van leven daar niet meteen door... Een mens kan ook hel ervaren te midden van een fijn bestaan, of te wel ellende ervaren die dan wel niet deel van zijn leven uitmaakt, maar er toch is. Zo kan er om je heen ruzie zijn, terwijl jij daar geen deel aan hebt.

Hemel en hel zijn sferen van liefde en niet-liefde, waar de ziel zich ophoudt. Ze kiest daar wel of niet te zijn. De bijbel zegt: een mens kan geen twee heren dienen... Hiermee wordt bedoeld: je kan niet van twee walletjes snoepen: 'óf je kiest voor liefhebben en je hebt lief, óf je hebt niet lief en moet dan ook maar niet-liefde ervaren'. Het is liefde die vrijlaat. Daarom is het ook liefde dat iemand zich in een 'hel ' bevindt, als hij de niet-liefde kiest te doen! Zo is ook onwetendheid een bron van niet-liefde. Zolang een ziel zich het ware, goede niet bewust is, kan hij er ook niet goed voor kiezen om het foute ( niet liefde) te laten. Een mens kan pas het goede kiezen, als hij dat goed kent of... WIL kennen.

Het is ook liefde dat iemand liefde ervaart in zijn leven, als deze mens liefde doet, kiest.

Het zou geen liefde zijn, als iemand die wil leven in grootste ellende, dat niet kan doen. Dat lijkt raar, of liefdeloos, maar is het niet! Immers, ieder mens wil kunnen doen wat hij wil. Hij moet ondervinden wat de gevolgen zijn van niet-liefde, wil hij voortaan zèlf zijn leven willen veranderen.

Het is liefde dat een mens die ruimte heeft. Alleen... zegt diezelfde liefde óók, dat je moet zorgen dat het liefde is die je wilt, dus zoekt en ook doet. Dat is weer die drie-eenheid die een mens hoort te hebben: je moet op één lijn zitten met jezelf: met je ziel moet je willen, met je geest die je de weg wijst en je lichaam ( waartoe ook je hersenen, dus je verstand hoort) die dat mogelijk maakt en uitvoert.

Ieder mens is vrij om te kiezen en heeft recht op zijn keus. Alleen... moet de ziel dus een bewuste keuze maken om het goede te doen. Hij heeft daarvoor een goed voorbeeld nodig waarin het juiste wordt voorgeleefd, zodat hij het na kan doen en sterk kan maken, zoals dat voor zijn unieke wezen past en mogelijk is. Opvoeding is van cruciaal belang. Als het thuis al een hel is, hoe kun je dan nog in de hemel gaan geloven?

Als jou wordt gedreigd met de hel ( er is geen toekomst voor jou) als je anders bent dan anderen vinden dat het hoort of moet, vind je het dan logisch dat je geen hemel kunt creëren, omdat je niet eens gelooft in het feit dat je zelf je hemel moet scheppen , juist vanuit het unieke dat je bent en hebt?

Als jij leert dat je de hemel verdient, door anderen te vermoorden, vind je het dan raar dat er een hel op aarde ontstaat?

Vind je het vreemd als iemand onrecht ondervindt omdat de overheid die zegt te beschermen zich corrupt opstelt, waardoor deze mens niet meer gelooft in de kracht van liefde en zelf recht in eigen hand neemt, waardoor de hel zich alleen maar uitbreidt in de vorm van toename van geweld?

Vind je het raar dat mensen die leren dat God aanbeden wenst te worden met of via geld, macht, status, bezit, liefdeloosheid en ongelijkheid, bekeringsdrang in de naam van God, zich moeten houden aan bepaalde rituelen ongelukkig worden, bikkelhard, oneerlijk worden en zich afkeren van liefde en tegelijkertijd niet beseffen dat zij zich van de hemel aan het verwijderen zijn en niets meer willen weten van vergeving, liefde, God en zijn liefdesadviezen?

Hemel en hel zijn niveaus van liefde die je ambieert, met je meedraagt, uitdraagt, nastreeft.

het gaat er niet om dat je perse volmaakt hierin slaagt, want je staat nu eenmaal te midden van mensen die vanwege hun weer ander niveau van liefde anders denken over iets en dus andere doelen hebben. Het gaat erom dat je trouw blijft aan de liefde in jezelf en deze liefde zoveel mogelijk de ruimte geeft, dus volgt. Dat betekent dus zoveel mogelijk liefhebben in de praktijk. De Bijbel zegt in dit geval: 'er is één God die gediend wil worden en alle eer wil krijgen. Roep Hem bij zijn naam'. Zonder Hem is er geen leven. Met andere woorden: de liefde is het enige dat telt. Het is de Bron van leven die alles doet leven en daarom gediend moet worden. Gebruik Hem. Zonder de Liefde is niets, het leven niet mogelijk.

Woorden brengen geen vrede. Wel een goede daad voor een mens in nood.

Daarom is elkaar dienen in onbaatzuchtige liefde het antwoord op veel problemen in de wereld.

Op aarde leven mensen in hemel en hel naast elkaar. Soms weet je niet of iemand zich in hemel of hel bevindt, of denk je dat hier of daar de hemel of hel is. Je kunt je er behoorlijk in vergissen.

In de geestelijke sferen zijn hemel en hel duidelijker gescheiden. Immers, materie staat er daar niet in de weg en wat waar is, is waar en uit zich als zodanig en als eeuwig.

Wat niet waar is en dus misleiding is dus niet -liefde, verdwijnt zodra je dacht het te kunnen pakken.

Misleiding, niet-liefde bestaat alleen zolang iemand ervoor kiest en in de kracht ervan gelooft. In de geestelijke wereld worden de wezenlijke intenties duidelijk. Het meest wezenlijke doel van iemand wordt dan dus duidelijk. Op aarde kun je net doen alsof, maar in de geestelijke beleving ervaar je voor jezelf wat je echt wilt. Dat is in de eeuwigheid niet weg te denken, omdat die geest immers het wezen is van ieder mens!

Waar je wilt zijn, ben je.

Waar je niet wilt zijn ben je niet en kún je ook niet zijn, omdat je dat niet gecreëerd hebt.

Dat is liefde, dat je schept wat je wilt.

Hemel en hel zijn daar waar je wel of niet liefde hebt en zoekt.

De ziel groeit, zodra ze dat wil. De liefde overwint, dus is er voor iedere mensenziel dat wat zij kiest.

Het is liefde dat er hemel is voor wie liefde zoekt, ook al was dat nog niet gevonden op aarde.

Het is liefde dat er hel is voor wie die liefde (nog) niet wil, door welke omstandigheden ook.

Het is ook weer de liefde die in iedere ziel altijd blijft hunkeren en eens sterker wordt, waardoor ook die ziel toch die liefde alsnog gaat zoeken en dus zal vinden.....

De Liefde - al is het een klein vonkje - is altijd nog uit de volmaakte Bron van Liefde, God.

Deze God blijft ieder 'opporren', zodat die vonk gaat groter worden. Dat zorgt immers voor meer liefde, dus voor meer lijken op God. De ziel keert door het steeds meer liefhebben, terug in de Bron en begint meer en meer te scheppen in God, náást God, zoals Deze, de Liefde dat wil. Dit proces wordt beschreven in het Bijbelverhaal van het thuiskomen van de verloren zoon. De verloren zoon is de mensenziel die dacht te kunnen bestaan zonder God - zijn wezen - de Liefde. Deze komt erachter dat niets hem kan scheiden van 'de Vader' ( de Bron die Liefde is en God wordt genoemd) ).

De hemel heeft het laatste woord voor wie dat met zijn hart wil.

Hel kan in hemel veranderen. Hemel blijft hemel.

Heb je ooit de kracht van liefde gekend en geleerd, dan zal dit je blijven pakken en laat je nooit meer los. Je hebt dan de hemel bereikt en neemt deze in de eeuwigheid met je mee. Je hoeft er niets voor te doen, dan alleen te willen liefhebben en dit zoveel mogelijk naar kunnen te doen.

Gera Hoogendoorn, Inner-Art, Vuurlijn 36, 1424 NS De Kwakel. 0297-563753



  • Comments(0)//blog.inner-art.info/#post5
Next »